เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 280 ประตูหยกหวงเปิด
“เป็นซากปรักหักพังที่สมบูรณ์ ไม่ได้ถูกไอ้เวรนั่นทำลาย”
ยืนอยู่บนบ่าอันเล่อ เสี่ยวป้าเทียนก็เห็นซากปรักหักพังนี้เช่นกัน ขณะที่กำลังดีใจ ประตูสูงใหญ่ก็เข้ามาในสายตาพวกเขา
จั่วหยู่รู้สึกหดหู่ลงเรื่อยๆ “แย่แล้ว……”
ไม่เพียงแต่พวกเขา คลื่นสัตว์ที่ไล่ตามหลังอันเล่อก็มีปฏิกิริยาคล้ายกัน แรกเริ่มตื่นเต้นยินดี แต่แล้วก็สิ้นหวังเพราะประตูที่ปิดสนิทนั้น
“ความมืดมาแล้ว!”
มีผู้บำเพ็ญเซียนที่มาถึงบริเวณนี้ร้องตะโกนด้วยความตกใจ หันกลับไปมองด้วยความขนพองสยองเกล้า เห็น “ความมืด” ราวกับน้ำหมึกไหลเข้ามาจากนอกหุบเขา ไหลเลาะลงมาตามหน้าผาชันอย่างหนืดเหนียว เร็วอย่างน่าทึ่ง อีกไม่นานก็จะเต็มหุบเขานี้
ผู้บำเพ็ญเซียนบางคนที่มาถึงที่นี่อย่างยากลำบาก เมื่อเห็นประตูนั้นแล้ว ก็พูดกับตัวเองอย่างท้อแท้ “จบแล้ว ทำไมถึงเป็นที่นี่?”
“ประตูบานนั้นไม่เคยเปิดมาก่อนเลย……ข้าอุตส่าห์บำเพ็ญจนเป็นวิญญาณทารก แต่กลับต้องมาตายที่นี่หรือ?”
ในเวลาเดียวกัน เฒ่าเต๋าผู้มีรูปร่างมอซอปรากฏตัวในหุบเขาราวกับมาจากความว่างเปล่า ฝีเท้าของเขาดูเหมือนธรรมดา แต่แท้จริงแล้วก้าวเดียวข้ามระยะทางได้หลายร้อยเมตร ไม่นานก็มาถึงบริเวณใต้เท้าของอันเล่อ