กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 272 จักรพรรดินีภูผาใต้
“พวกเราใกล้ถึงแล้ว!”
ยืนอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ ชิงสือมองไปยังที่ไม่ไกลเบื้องหน้า ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี
“ข้ามร่องเหวนั่นไป ก็จะถึงวังสุญญตาแล้ว”
อันเล่อมองตามสายตาเขา เห็นบนพื้นราบมีร่องเหวลึกดุจคั่นสวรรค์ ยาวสุดลูกหูลูกตา ไม่อาจเห็นความลึก
คลื่นพลังวิญญาณพลิ้วไหวส่งเสียงหึ่งๆ ตามผนังเหว ยังเห็นร่องรอยเคล็ดวิชาและพลังลมปราณหลงเหลืออยู่
ที่นี่คือชายแดนระหว่างราชวงศ์ต้าไท่และวังสุญญตา
แม้จะเรียกว่าชายแดน แต่สองฝ่ายมีอาณาเขตกว้างใหญ่ ติดต่อกันหลายพื้นที่ จึงไม่มีเส้นแบ่งที่แน่ชัด
หลังสงครามเริ่ม ผู้แข็งแกร่งจากวังสุญญตาสู้รบกับราชวงศ์ต้าไท่ จึงทิ้งร่องเหวลึกล้ำนี้ไว้แบ่งแยกสองดินแดน
ร่องเหวนี้ ผู้คนเรียกว่า “เหวสุญญตา”