เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 171 เทาเที่ย (ตอนบน)
มังกรน้ำตัวยาวหรี่ตา กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตึง เกล็ดที่ยังเปลี่ยนแปลงไม่สมบูรณ์บนร่างแผ่รังสีวิญญาณ สายฟ้าพันวนรอบกาย แสดงถึงอำนาจของราชาสัตว์อสูร
หลงจื่อเล่ยมองออกว่า อีกฝ่ายมีรังสีของสัตว์อสูรใหญ่เข้มข้นยิ่ง นั่นคือสัตว์อสูรในตำนานสมัยโบราณ - เทาเที่ย!
แม้ว่าสภาพของเทาเที่ยจะดูแปลกประหลาด ดูเหมือนห่างไกลจากช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด
แต่ความกดดันจากสายเลือดนั้นไม่อาจปลอมแปลงได้ แม้แต่มันยังรู้สึกหวั่นใจ
นี่คือศัตรูที่ไม่อาจดูแคลนได้เด็ดขาด!
อีกด้านหนึ่ง ความโลภที่เข้มข้นกว่าเดิมและไม่เคยมีมาก่อน ผุดขึ้นในใจของหลงจื่อเล่ย
‘ถ้าสามารถกินมันได้ด้วย การแปรกายเป็นมังกร……ก็อยู่แค่เอื้อม!’
หลงจื่อเล่ยส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ราวกับเสียงเบสที่กระหึ่มไปทั่วเทือกเขา
“เทาเที่ย เจ้าขวางข้าทำไม?”