เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 เทาเที่ย (ตอนต้น)
“เอ๊ะ? พวกเจ้าทั้งสองมาจากที่ใดกัน?”
ครู่หนึ่งผ่านไป เยี่ยหลิงเอ๋อร์ที่กำลังดื่มน้ำหินย้อยอย่างเอร็ดอร่อยก็เช็ดปาก หันมามองเจียงจุ่นเหลียงทั้งสอง ดวงตากลมโตดำขลับดั่งไข่มุกดำฉายประกายน่าเกรงขาม
หนึ่งในสิ่งที่นางเกลียดที่สุดคือการถูกรบกวนขณะรับประทานอาหาร
เฉิงเยว่เหมยสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกสัตว์อสูรที่ดุร้ายจ้องมอง ความหวาดกลัวผุดขึ้นโดยสัญชาตญาณ
เมื่อนึกถึงผลงานก่อนหน้านี้ของเยี่ยหลิงเอ๋อร์ เฉิงเยว่เหมยไม่กล้าปิดบัง รีบเล่าทุกอย่างเกี่ยวกับตัวตน จุดประสงค์ และประสบการณ์ของพวกเขาออกมาอย่างละเอียด
“อ้อ เป็นเช่นนั้นนี่เอง”
หลังจากฟังคำพูดนั้นจบ เยี่ยหลิงเอ๋อร์พยักหน้า กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวรอบกายสลายไป กลับกลายเป็นท่าทางไร้พิษภัยดังเดิมในพริบตา
“ในเมื่อต่างก็เป็นศิษย์วังสุญญตา ย่อมต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”
“พวกเจ้ารออยู่ข้างๆ สักครู่ รอข้ากับศิษย์น้องกินอิ่มก่อน แล้วจะพาพวกเจ้ากลับไปด้วยกัน”