ตอนที่ 167 หุ่นเชิด

ตอนที่ 167 หุ่นเชิด

รูพรุนบนเพดานสว่างวาบขึ้นมาทันที

มังกรชั่วร้ายที่หลับใหลพลันลืมตาตื่นเพราะการบุกรุกของพวกเขา แสงตามขอบรูพรุนลามเลียไปตามรอยแยกอันถี่ละเอียด ส่องสว่างเส้นทางสัญจรทีละชุ่นทีละชุ่น

จากนั้น ใบมีดดาบก็เริ่มร่วงหล่นลงมา

คมมีดโลหะบางเฉียบที่ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยปักดิ่งลงมาจากเหนือศีรษะอย่างเงียบงัน ความเร็วรุนแรงยิ่งกว่าเม็ดฝน หลายคนเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว มันเฉียดผ่านหัวไหล่ลงไปกระแทกบนพื้น เสียงดังติ๊งใสสะท้อน ขอบคมกริบเสียจนแทบจะตัดแสงให้ขาดเป็นสองท่อน

ใบมีดดาบร่วงหล่นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ขอบเขตขยายกว้างขึ้นทุกที ทุกใบต่างปรับองศาเล็กน้อยกลางอากาศ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยควบคุมคมดาบมรณะพร้อมกัน ปิดตายเส้นทางถอยทั้งหมดของพวกเขาจากทุกทิศทุกทาง

อีกทั้งเส้นทางสัญจรยังคับแคบเกินไป ไม่มีพื้นที่ให้หลบหลีกในวงกว้างได้เลย

เมิ่งเซียวเกือบถูกใบมีดเฉือนเข้าที่หัวไหล่ สิ่งนั้นร่วงลงข้างเท้าเขา เพิ่งจะอ้าปากสบถ ระลอกถัดไปก็ถาโถมมาแล้ว

เหล่าเว่ยตอบสนองได้เร็วพอ เขารีบนั่งยอง ๆ ลงทาบฝ่ามือกับพื้น กำแพงคอนกรีตพลันยกตัวขึ้นจากพื้นดินเสียงดังตู้ม กั้นเพื่อนร่วมทีมทางด้านหลังไว้ในเขตปลอดภัย ผิวของกำแพงถูกกรีดเป็นรอยสีขาวหลายสิบสายในพริบตา ราวกับถูกกรงเล็บของสัตว์ยักษ์ตะกุยผ่าน