ตอนที่ 166 ออกเดินทาง

ตอนที่ 166 ออกเดินทาง

ยามที่ยานบินทะยานขึ้นสู่เวหา ผนังห้องโดยสารส่งเสียงครางกระหึ่มทุ้มต่ำ โครงสร้างขนาดมหึมาค่อย ๆ ขยับรัดข้อต่อเข้าด้วยกันอย่างช้า ๆ

เจียงเว่ยหยางนั่งอยู่ตรงตำแหน่งติดหน้าต่างกระสวย เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง จุดแสงบนผืนดินค่อย ๆ หดเล็กลงทีละน้อย แสงเรืองถูกชั้นเมฆสีเทาบดบัง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเศษละอองพร่ามัวในท้ายที่สุด และจมดิ่งลงสู่เบื้องล่างม่านสวรรค์อย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องโดยสารมีคนนั่งอยู่ไม่ถึงยี่สิบคน

กล่องอุปกรณ์วางกองระเกะระกะเต็มสองฝั่งทางเดิน สายรัดพาดระโยงระยางถูกดึงจนตึงอยู่บนตัวล็อกโลหะ โคมไฟส่องสว่างถูกปรับให้หรี่ลงมาก มีเพียงแถบไฟฉุกเฉินไม่กี่แถบที่สาดแสงสีขาวจาง ๆ ลงมา พอให้มองเห็นทางเดินและใบหน้าคนได้ราง ๆ

เซี่ยงเสี่ยวหยวนนั่งยอง ๆ อยู่หน้ากล่องอุปกรณ์กล่องหนึ่ง หล่อนถอดช่องเชื่อมต่อหลักของอุปกรณ์ปิดกั้นสัญญาณออกมาตรวจดูรอบหนึ่งแล้วประกอบกลับเข้าไป ยืนยันซ้ำ ๆ ว่ารอยต่อไม่มีการหลวมคลอน

หลินอิ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกายเธอ ทั้งสองคนแนบชิดกันสนทนาศัพท์เฉพาะทางด้านเทคนิคบางคำ น้ำเสียงถูกกดให้ต่ำมาก ด้วยเกรงว่าจะรบกวนคนอื่น ๆ ที่กำลังหลับตาพักผ่อน แต่คำศัพท์บางคำที่โพล่งออกมาเป็นครั้งคราวยังคงลอยไปถึงแถวหลัง เจียงเว่ยหยางเงี่ยหูแอบฟังอยู่สองประโยค ก็พลันรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมาทันที