ตอนที่ 165 อนาคต

ตอนที่ 165 อนาคต

ตอนกลับถึงฐานปฏิบัติการ ไฟริมถนนกำลังสว่างขึ้นทีละดวง แสงสีส้มเชื่อมต่อกันเป็นสาย หัวใจของเจียงเว่ยหยางเต้นเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แต่ฝีเท้ากลับยิ่งเบาสบาย วิ่งมาถึงใต้อาคารหอพัก เธอยังไม่ทันได้หารือกับพวกเขาว่าจะไปคารวะราชันผู้ชนะเลิศเมื่อไหร่ ข้อเท้าก็พลันถูกอะไรบางอย่างคลอเคลียเบา ๆ

ไม่เหมือนสายลม ลมไม่ได้อบอุ่นขนาดนี้ แล้วก็ไม่ได้...ช่างออดอ้อนติดพันขนาดนี้

เธอก้มลงมอง ก้อนไออุ่นนั้นเลื้อยจากข้อเท้าขึ้นมาถึงหน้าแข้งแล้ว คล้ายหางนุ่มฟูเส้นเล็ก ๆ วนรอบหัวเข่าของเธอหนึ่งรอบ จากนั้นมุดเลียบข้อมือขึ้นมาต่อ สุดท้ายก็มุดไปมาตามซอกนิ้วมือที่ทิ้งลงของเธอ แฝงไว้ด้วยความดีอกดีใจอย่างเก้งก้างและร้อนรน

เธออดหัวเราะไม่ได้ โบกมือไปทางถนนที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “อย่าซนสิ”

ย่อมไม่มีใครตอบรับ

ทว่าสัมผัสอุ่น ๆ ตรงปลายนิ้วของเธอกลับเบียดเข้ามาอีก ราวกับลูกสุนัขกำลังออกแรงดันหัวเข้ามาในอุ้งมือเธอ