ตอนที่ 149 ฝึกสุนัข

ตอนที่ 149 ฝึกสุนัข

(เพื่อสร้างความแตกต่าง หัวหน้าหน่วยลู่ที่สูญเสียความทรงจำจะถูกเรียกด้วยรหัสเรียกขาน)

บนรถขากลับ เจียงเว่ยหยางไม่ได้นั่งเบาะข้างคนขับที่ชอบนั่งตามปกติ แต่กลับดึง 01 ให้นั่งเบาะหลังด้วยกัน

ที่นั่งของ 01 อยู่ติดหน้าต่าง ด้านนอกหน้าต่างคือแสงสนธยาที่กำลังลับดับลง สายตาของเขาจับจ้องอยู่ตรงนั้น ทว่ากลับไม่อาจรวมสมาธิได้เลย

เพราะเจียงเว่ยหยางนั่งอยู่ข้างเขา เธอไม่ได้พิงแขนเขาอย่างอ่อนระทวยอีก ระหว่างคนทั้งสองเว้นระยะห่างเกือบครึ่งที่นั่ง หลังขึ้นรถเธอก็ไม่ได้เบียดแนบตัวเข้าหาเขาอีก เอาแต่ก้มหน้าเล่นเครื่องสื่อสารในมือ ปลายนิ้วปัดไปมาบนหน้าจอ

หางตาของ 01 อดมองไปทางนั้นไม่ได้ คอยสังเกตว่าเธอกำลังทำอะไร พอเธอเปลี่ยนท่านั่งชันขากอดเข่า เขาก็กวาดสายตามองไปแวบหนึ่ง แต่เธอกลับไม่ได้เทความสนใจมาที่เขาเลยแม้แต่น้อย

เธอเอียงศีรษะทัดปอยผมไว้หลังใบหู 01 ลูบปลายนิ้วเบา ๆ รู้สึกอยู่ตลอดว่าท่าทางนี้น่าจะเป็นเขาที่ทำให้ถึงจะถูก

เจียงเว่ยหยางไม่รู้เลยสักนิดว่าความในใจของคนที่อยู่ข้างกายแล่นพล่านไปหลายหมื่นคำแล้ว เธอเอาแต่ก้มหน้าพิมพ์ข้อความอย่างจดจ่อ มุมปากเม้มน้อย ๆ สายตาของ 01 ราวกับติดหนึบอยู่บนใบหน้าด้านข้างของเธอ ถอนสายตาออกมาไม่ได้เลย

บัดซบ

เขาสบถด่าในใจ ผู้หญิงคนนี้ต้องร่ายมนตร์อะไรใส่แน่ มิฉะนั้นเขาจะเหมือนถูกผีเข้าสิงแบบนี้ได้อย่างไร