ตอนที่ 150 แตกแยก

ตอนที่ 150 แตกแยก

เจียงเว่ยหยางจูงมือของเขาเดินมุ่งหน้าไปทางหอพัก

มือของเธอกุมเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าพอปล่อยมือแล้วเขาจะคลาดสายตาไป จู่ ๆ 01 ก็รู้สึกว่าไม่อาจก้าวเท้ายาวเกินไป จำต้องผ่อนตามจังหวะก้าวของเธอ เธอพาเขามาถึงหน้าประตูบานหนึ่งตรงสุดทางเดิน ยกมือแตะระบบสแกนลายนิ้วมือหนึ่งครั้งแล้วผลักประตูเปิดออก ดันตัวเขาที่เก้ ๆ กัง ๆ เข้าไปข้างในหนึ่งก้าว

“มัวเหนียมอายอะไรอยู่ นี่เป็นห้องของพวกเรา”

ฝีเท้าของ 01 ซวนเซไปเล็กน้อยเพราะคำพูดของเธอ

ของพวกเรา

สิ่งที่เธอพูดคือพวกเรา

เขาไม่ค่อยแน่ใจนักว่าตัวเองมีคุณสมบัติพอจะก้าวผ่านประตูนี้เข้าไปหรือไม่ ทว่าข้อมือของเขายังคงถูกเจียงเว่ยหยางกุมเอาไว้ในมือ ความอบอุ่นสายนั้นซาบซ่านจากฝ่ามือแล่นขึ้นมาตามลำแขนอย่างคันยุบยิบ ปลายเท้าของเขาก้าวเข้าไปข้างในโดยไม่รู้ตัวแล้ว

ห้องไม่ใหญ่นัก จัดเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก ทั้งยังสะอาดสะอ้าน ข้าวของส่วนใหญ่ถูกจัดวางเข้าที่ ตรงกลางห้องรับแขกวางโซฟาไว้ตัวหนึ่ง ด้านบนมีผ้าห่มยับยู่ยี่กองอยู่ผืนหนึ่ง เขาคล้ายจะจินตนาการออกถึงภาพยามที่เจ้าของผ้าห่มพันกายมันขดตัวอยู่บนโซฟา

เจียงเว่ยหยางเดินผ่านโซฟาไปโดยไม่มองซ้ายขวา กลับเป็น 01 ที่ชะงักหยุดลง กว่าเขาจะได้สติ ก็พบว่าตนเองทำกิริยายกผ้าห่มผืนนั้นขึ้นมาพับเก็บอย่างประณีตเรียบร้อยเสร็จสิ้นไปแล้วอย่างไร้เหตุผล