กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 147 สุนัขดุ
คนของพั่วจวินมาถึงรอบนอกของอาคารหลังนั้นในช่วงรุ่งสาง ราตรีมืดมิดเข้มข้นดั่งน้ำหมึก แสงไฟสีขาวซีดสองสามจุดที่เล็ดลอดออกมาจากในอาคารคล้ายลูกตาของสิ่งมีชีวิตใกล้ตายที่ประดับอยู่อย่างจืดชืดในความมืด
โจวตู้ติดตั้งอุปกรณ์ขึ้นแล้ววัดซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบ คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“เป็นอะไรไปพี่โจว ค่าสัมประสิทธิ์ความยากในการสอดแนมมันสูงมากเหรอ” เมิ่งเซียวขยับเข้าไปข้างอุปกรณ์เพื่อช่วยดู
โจวตู้ส่ายหน้า ท้ายที่สุดก็ยืนยันด้วยความกังขา “ดูแล้วที่นี่ไม่ใช่รังหลักของพวกเขา”
“ว่ายังไงนะ”
“การกระจายตัวของคนกระจัดกระจายเกินไป เหมือนฐานที่ตั้งขึ้นชั่วคราวมากกว่า คล้ายกับเตรียมไว้เพื่อหัวหน้าหน่วยลู่โดยเฉพาะ” โจวตู้เรียกหน้าจอแสดงผลของเครื่องตรวจจับความถี่พลังพิเศษขึ้นมาอีก “ผู้มีพลังพิเศษระดับสูงมีจำนวนไม่มาก การบุกทะลวงผ่านด้านหน้าน่าจะไม่ยาก”
เจียงเว่ยหยางไม่คิดให้มากความ ดึงประตูรถแล้วกระโดดลงไป ลมกลางคืนพัดจนเธอหรี่ตาลงเล็กน้อย
“จะเป็นถ้ำมังกรหรือรังเสือ ลงไปดูก็รู้แล้ว โจวตู้ นายส่งคนสองสามคนไปตัดสายไฟของเครื่องปิดกั้นพลังพิเศษก่อน”
บทเรียนที่เคยลิ้มรสมาครั้งหนึ่ง คนอย่างเจียงเว่ยหยางไม่เคยคิดจะลิ้มรสมันเป็นครั้งที่สอง