กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 146 ระบุตำแหน่ง
หน่วยจัดวางกำลังฉุกเฉินของพั่วจวินและหน่วยผู้มีพลังพิเศษของตระกูลเจียงได้ออกเดินทางไปตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่ระบบระบุตำแหน่งขัดข้อง ทว่าก็ยังคงช้าไปก้าวหนึ่ง
ตอนที่พวกเขาไปถึง ภายในอุโมงค์ก็เหลือเพียงเจียงเว่ยหยางแค่คนเดียว
เธอยืนอยู่ข้างรอยเลือดแอ่งหนึ่งที่แห้งกรังไปแล้ว แทบเท้ามีสมาชิกองค์กรหยวนหลายคนที่พวกพ้องยังไม่ทันได้ลากตัวไปนอนระเกะระกะครางครวญอยู่ในฝุ่นผง
เมิ่งเซียวโดดลงมาจากรถที่ยังจอดไม่สนิท กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อุโมงค์อันว่างเปล่า น้ำเสียงร้อนรนจนเสียงแตก “เว่ยหยาง เว่ยหยาง เว่ยหยาง แล้วหัวหน้าหน่วยล่ะ พี่หลินบอกว่าหัวหน้าหน่วยถูกหยวนพาตัวไปแล้ว เรื่องจริงเหรอ”
เขาวิ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์หลายก้าวพลางตะโกนไปด้วย เมื่อไม่เห็นเป้าหมายก็วิ่งกลับมาอีก
กู้ฉือลงจากรถตามหลังเขา สายตาจับจ้องไปที่สมาชิกองค์กรหยวนอย่างเย็นชา มีดยุทธวิธีถูกกระชับไว้ในมือแล้ว
เจียงเว่ยหยางผายมือ “อย่างที่เห็นในที่เกิดเหตุ หัวหน้าหน่วยลู่ตัวน้อยของเราบุกเดี่ยวลึกเข้าไปในค่ายศัตรูแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นจะทำยังไง ตอนนี้พวกเราจะทำยังไงกันดี” เสียงของเมิ่งเซียวระเบิดลั่นในอุโมงค์ “เป็นเพราะพวกเราประมาทเลินเล่อกันเองใช่ไหม หรือเป็นเพราะระหว่างทางพวกเราขับรถช้าเกินไป อา ๆ ๆ ๆ จะทำยังไงดีล่ะ—”
“ใจเย็น” กู้ฉือยกมืออุดหู ห้ามไม่ให้เขากรีดร้องไปมากกว่านี้