ตอนที่ 145 หายตัวไป

ตอนที่ 145 หายตัวไป

หลังจากนั้นไม่กี่วัน บนเส้นทางขากลับหลังเสร็จสิ้นภารกิจประจำวัน รถของพั่วจวินเพิ่งแล่นเข้าสู่ภายในอุโมงค์ สัญญาณการสื่อสารบนแผงหน้าปัดก็กะพริบขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างกะทันหัน

วินาทีต่อมาสัญญาณก็ดิ่งฮวบจากเต็มขีดเหลือศูนย์ทันที

เจียงเว่ยหยางยืดตัวตรง ลู่หย่างเหยียบเบรก อีกมือหนึ่งกดลงบนสลักนิรภัยของปืนพลังงานตรงเอว ทั้งสองสบตากันโดยไม่ต้องใช้คำพูดสื่อสารใด ๆ ก็เข้าใจตรงกันและเข้าสู่สภาวะเตรียมพร้อมระวังภัยในทันที

การปิดกั้นสัญญาณที่เกิดขึ้นฉับพลันแบบนี้ย่อมไม่ใช่อุปกรณ์ขัดข้องอย่างแน่นอน แต่เป็นการซุ่มโจมตี

ยานพาหนะหยุดนิ่งลง เหลือเพียงเสียงครางหึ่งของเครื่องยนต์ที่ขยายดังขึ้นในอุโมงค์อันเงียบสงัด ภารกิจในวันนี้เป็นเพียงภารกิจประจำวันธรรมดา ๆ มีแค่เจียงเว่ยหยางและลู่หย่างสองคนปฏิบัติการร่วมกัน

แน่นอนว่าการจงใจลดจำนวนคนออกปฏิบัติภารกิจร่วมกัน ก็เพื่อสร้างจังหวะให้ห้วงลึกลงมือได้เช่นกัน

ไฟหน้ารถส่องไปถึงส่วนลึกของอุโมงค์ ด้านหน้ามีรถบรรทุกพังเสียหายหลายคันจอดขวางอยู่ ปิดกั้นทางออกไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตัวถังรถขึ้นสนิมเขรอะมานานแล้ว โครงเหล็กถูกจงใจจัดวางเป็นแนวปราการ ราวกับสร้างลานประหารขึ้นมาเพื่อสองคนเจียงกับลู่โดยเฉพาะ

“จัดวางได้มีสไตล์ไม่เบาเลยนะ” เจียงเว่ยหยางชี้ไปทางนั้น ส่งสัญญาณให้ลู่หย่างมองดู

ลู่หย่างไม่อาจสัมผัสถึงความงดงามของสิ่งผุพังพวกนั้นได้ แต่ก็ยังพยักหน้าไม่ให้เสียบรรยากาศ