ตอนที่ 144 สอดประสาน

ตอนที่ 144 สอดประสาน

เจียงเว่ยหยางโอบรอบคอของลู่หย่าง เอ่ยถามกำหนดการวันนี้ของเขาตามปกติ ลู่หย่างคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่มีอะไรต่างจากปกติเท่าไหร่”

หากจำต้องบอกจุดที่ต่างไปจากปกติอยู่บ้าง เช่นนั้นก็คงมีเพียงแค่วันนี้หลังจากเขาส่งเจียงเว่ยหยางออกเดินทางแล้ว เขาก็เหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง อดไม่ได้ที่จะคิดว่าเวลานี้ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่ จะกลับมาเมื่อไหร่ หลังจากส่งข้อความไปมากมาย ในที่สุดครึ่งชั่วโมงก่อนก็ได้รับสัญญาณติดต่อจากเธอที่บอกว่ากำลังอยู่ระหว่างทางขากลับ เขาจึงหยุดการฝึกซ้อมแล้วมารออยู่ที่นี่

ความจริงแล้วการรอนั้นน่าเบื่อมาก แต่พอคิดว่าคนที่ตัวเองกำลังรอคอยคือเธอ ลู่หย่างก็รู้สึกว่าการรอคอยในแต่ละครั้งล้วนมีความหมายยิ่งนัก

แน่นอนว่า หากสามารถไม่แยกจากกันและไม่จำเป็นต้องรอคอยได้ก็คงจะดียิ่งกว่า

“รอฉันอยู่ตลอดเลยใช่ไหมล่ะ” ดูเหมือนเธอจะมีวิชาอ่านใจอยู่เสมอ จึงสามารถล่วงรู้สิ่งที่ลู่หย่างคิดอยู่ในใจได้

“ใช่ รอเธออยู่ตลอดเลย” ลู่หย่างตอบอย่างซื่อตรง

ลู่หย่างไม่ได้ซักไซ้ว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เพียงแค่เอียงร่มไปทางเจียงเว่ยหยางอีกนิด มือที่โอบเอวเธอไว้กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย แล้วก้าวยาว ๆ เดินกลับไป

ม่านฝนตกลงมาอย่างหนาทึบรอบตัวพวกเขา ทว่าเธอตั้งแต่หัวจรดเท้ากลับสะอาดสะอ้าน แม้แต่ปลายเส้นผมก็ไม่เปียกน้ำสักหยดเดียว เธอโอบรอบคอเขา ซุกใบหน้าลงในซอกคอของเขา เนื้อผ้าบนไหล่ของเขาเปียกฝนเล็กน้อย ผิวพรรณมีกลิ่นอายของน้ำฝนปะปนกับกลิ่นหอมของผลิตภัณฑ์ทำความสะอาดบนตัวเขาที่คุ้นเคย