ตอนที่ 128 เดินเท้า

ตอนที่ 128 เดินเท้า

ขบวนรถรวมพลเสร็จสิ้นก็แล่นออกจากเขตทหารอย่างรวดเร็ว

ช่วงนี้ชั้นเมฆลอยต่ำเสมอ ท้องฟ้าสีเทาหม่นคล้ายจะกดทับลงมาได้ทุกเมื่อ มีลำแสงตะวันกระจายรอดผ่านรอยแยกของก้อนเมฆลงมา ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถเปลี่ยนผ่านไปเรื่อย ๆ คนส่วนใหญ่หลับตางีบหลับชดเชย ในห้องโดยสารเงียบสงบอย่างยิ่ง

เจียงเว่ยหยางกลัวลู่หย่างขับรถแล้วจะเบื่อ จึงยืนกรานคุยเป็นเพื่อนเขา เดี๋ยวเธอก็ถามว่าเมื่อคืนเขาหลับสบายไหมฝันอีกหรือเปล่า เดี๋ยวก็ชี้ต้นไม้แห้งรูปทรงประหลาดริมทางให้เขาดูว่าเหมือนคนแก่ไหม สรรหาหัวข้อมาคุยทุก ๆ สองสามนาที คล้ายสถานีวิทยุกำลังพลังงานต่ำที่ส่งเสียงข้างหูลู่หย่างไม่ขาดสาย

นาน ๆ ทีลู่หย่างจะตอบเธอสักสองสามคำ นาน ๆ ครั้งก็ถูกเธอแหย่จนหัวเราะ แต่เวลาส่วนใหญ่เขาตั้งใจมองทาง ถนนช่วงนี้ขับไม่ง่ายนัก เขาหลบหลีกพื้นผิวขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่ออย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่ากระแทกกระเทือนเกินไปเจียงเว่ยหยางจะยิ่งนั่งไม่สบาย

เดินทางไปได้ครึ่งทาง ลู่หย่างสังเกตเห็นว่าช่วงเวลาพูดคุยของเจียงเว่ยหยางเริ่มห่างขึ้นเรื่อย ๆ ช่องว่างระหว่างประโยคก็หยุดพักไปนาน เขาเอียงศีรษะเหลือบมองเธอเล็กน้อย พบว่าเปลือกตาของเธอหย่อนตกลงมามากขึ้นทุกที

เจียงเว่ยหยางเพิ่งพูดจบว่า “นายดูเมฆก้อนนั้นสิเหมือนลูกหมาไหม” ลู่หย่างถามเธอว่าคิดว่าเป็นลูกหมาพันธุ์อะไร แต่เจียงเว่ยหยางกลับเงียบไปหลายวินาที ไม่ตอบอะไรเลย