กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 129 คิดชื่อตอนไม่ออก
เจียงเว่ยหยางเดินเลี่ยงพวกเขา ไปยืนมองเข้าไปข้างในตรงขอบปากถ้ำ
ผนังของทางเดินราบเรียบ พื้นผิวไม่มีการตกแต่งหรือสัญลักษณ์ใด ๆ เธอหันมองลู่หย่างแวบหนึ่ง เพื่อรอให้เขาเปิดปากพูด
สายตาของลู่หย่างทอดมองไปยังจุดสิ้นสุดอันมองไม่เห็นตรงส่วนลึก
“อยู่ตรงนี้แหละ”
“งั้นก็ไปสิ” เธอพูด “ฉันจะไปช่วยนายระบายอารมณ์เอง”
“ขอบใจนะยางยาง เธอก็ทั้งเย็นชาทั้งเท่ระเบิดไปเลยเหมือนกัน”
เจียงเว่ยหยางส่งสายตาสีขาวค้อนเขาหนึ่งที พลางดันตัวเขาให้เดินเข้าไปข้างใน “ไป ๆๆ นายลองเลียนแบบคำพูดฉันอีกทีสิ”
ทางเดินลึกกว่าที่คาดการณ์ไว้ แสงจากไฟฉายส่องไปไม่ถึงปลายทาง ทำได้เพียงส่องสว่างพื้นผิวผนังด้านหน้าประมาณห้าเมตรเท่านั้น พื้นดินถูกปูไว้ด้วยคอนกรีต แม้ผิวหน้าจะผุพังจนเกิดรอยแยกเส้นละเอียด แต่สัมผัสยามเหยียบย่ำลงไปยังคงราบเรียบกว่าหินธรรมชาติ ให้ความรู้สึกมีระเบียบที่ผ่านการดัดแปลงด้วยน้ำมือมนุษย์
เมิ่งเซียวส่ายไฟฉายกวาดผ่านผนังไปมาอย่างสะเปะสะปะ เมื่อแสงเฉียดผ่านจุดหนึ่งเขาก็หยุดชะงักลงกะทันหัน