ตอนที่ 127 องค์หญิง

ตอนที่ 127 องค์หญิง

ตอนที่เซี่ยงเสี่ยวหยวนรวบรวมข้อมูลเสร็จแล้วส่งมาให้ ก็เป็นเวลาหลังอาหารเย็นของอีกวันแล้ว

เจียงเว่ยหยางกำลังขดตัวอ่านตำราอยู่บนโซฟา ขางอขึ้นเหยียบบนขอบเบาะนั่ง ลู่หย่างกำลังล้างจานอยู่ในห้องครัว เสียงน้ำดังซ่า ๆ เธอเปิดไฟล์ขึ้นมาดู พลางเอื้อมมือไปหยิบสตรอว์เบอร์รีอบแห้งหนึ่งถุงจากใต้โต๊ะน้ำชา เคี้ยวไปสองคำแล้วส่งเสียงเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่”

“หืม” เสียงน้ำยังไม่หยุด แต่เสียงของเขาเบนมาทางนี้ชัดเจน คงกำลังเอียงศีรษะฟังอยู่

“พี่หลินส่งข้อมูลมาแล้วนะ ยืนยันแล้วว่าความฝันของนายเกี่ยวข้องกับการที่จู้ฝูถูกตรึงพิกัด”

เสียงน้ำหยุดลง

ลู่หย่างปิดก๊อกน้ำ สะบัดน้ำบนมือ เช็ดให้แห้งกับผ้าเช็ดมือ ตอนเดินผ่านเธอ นิ้วมือของเขาก็คลอเคลียที่ริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ ปาดเศษขนมชิ้นเล็ก ๆ ที่ติดตรงมุมปากของเธอออก จากนั้นเขาก็ก้มมองกราฟรูปคลื่นบนหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง

เจียงเว่ยหยางตบเบาะโซฟาข้างตัว ส่งสัญญาณให้เขานั่งลง พอลู่หย่างนั่งลง เธอก็ยื่นขาข้างหนึ่งออกไปทันที พาดทับบนต้นขาของเขาอย่างเอาแต่ใจ เขาไม่ได้หลบ และไม่ได้ยกเท้าของเธอออก ซ้ำยังกุมข้อเท้าของเธอไว้ นิ้วหัวแม่มือกดลงบนตาตุ่มของเธอเบา ๆ แล้วลูบไล้ขึ้นไปตามข้อเท้าด้านใน นวดคลึงท่อนน่องของเธอด้วยน้ำหนักที่ไม่เบาไม่แรงจนเกินไป

เดิมทีเจียงเว่ยหยางกำลังเลื่อนเครื่องสื่อสารอยู่ พอโดนเขากดแบบนี้ ปลายนิ้วเท้าก็หดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว