ตอนที่ 122 เบาะแส

ตอนที่ 122 เบาะแส

วันรุ่งขึ้นตอนไปอีกครั้ง บนโต๊ะมีแก้วน้ำว่างเปล่าเพิ่มขึ้นมาวงหนึ่ง กระดาษโน้ตยังคงวางอยู่บนโต๊ะตรงมุมห้อง กับข้าวยังไม่พร่องไปเท่าไร กล่องถูกเปิดออกมุมหนึ่งแล้วปิดกลับไป ดูเหมือนเตรียมจะกินแต่ถูกอะไรบางอย่างขัดจังหวะเสียก่อน

ผมของเซี่ยงเสี่ยวหยวนยุ่งเหยิงกว่าวันก่อนเล็กน้อย หลินอิ่งถอดแว่นตาออก วางทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ หล่อนกำลังยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าจอเพื่อดูชุดข้อมูล ข้างสันจมูกทั้งสองข้างถูกกดทับจนเกิดรอยแดงจาง ๆ สองรอย

เจียงเว่ยหยางกับลู่หย่างยืนอยู่ที่หน้าประตูครู่หนึ่ง

เจียงเว่ยหยางถามเสียงเบา “ต้องเรียกพวกเธอมากินข้าวก่อนไหม”

ลู่หย่างมองไปที่หน้าจอของพวกเธออยู่สองวินาที ส่ายหน้า “รอชุดนี้ประมวลผลเสร็จก่อน”

ผ่านไปอีกราวสิบนาที หลินอิ่งยืดตัวขึ้นจากหน้าจอ ขยี้ต้นคอไปทีหนึ่ง ทั้งสองคนถึงค่อยเดินเข้าไป ลู่หย่างบิดเปิดกระติกเก็บความร้อน น้ำแกงบำรุงที่อาเผิงต้มไว้ยังอุ่นอยู่ เขาเทให้ทั้งสองคนคนละชาม เจียงเว่ยหยางเลื่อนไปข้างมือพวกเธอ “บำรุงสมองหน่อย เหล่าอัจฉริยะ”

เซี่ยงเสี่ยวหยวนยกขึ้นดื่มอย่างรีบร้อนไปหนึ่งอึก สำลักเล็กน้อย หล่อนกล่าวคำว่า “ขอบใจ” อ้อมแอ้มคำหนึ่ง แล้ววางชามลงกลับไปอยู่หน้าเอกสารต่อ

น้ำแกงชามนั้นต่อมาค่อย ๆ เย็นชืด หล่อนก็ยังดื่มไม่หมด

บ่ายวันที่สาม ในที่สุดเจียงเว่ยหยางกับลู่หย่างก็ได้รับการติดต่อจากหลินอิ่ง แต่จากคำพูดของหล่อนพอจะตัดสินได้ว่า การประชุมคราวนี้ยังคงไม่มีข่าวดีอะไร