ตอนที่ 123 ที่ปรึกษา

ตอนที่ 123 ที่ปรึกษา

ตอนที่รถจอดลงตรงหน้าประตูสถาบันวิจัยพั่วจวิน ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว จู้ฝูก้าวลงมาจากเบาะหลัง เงยหน้าขึ้นมองอาคารสีขาวหลังนั้น แสงไฟส่องลอดออกมาจากหน้าต่าง ถูกตัดแบ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมเรียบร้อย แตกต่างจากแถวบ้านสังกะสีที่เธอเคยพักอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนอย่างสิ้นเชิง

เธอยืนเหม่ออยู่ครู่หนึ่ง

หนึ่งเดือนกว่า แท้จริงแล้วไม่ได้นับว่านาน ทว่าในสถานที่อย่างฐานปรับพฤติกรรม ซ้ำซากอยู่กับงานน่าเบื่อหน่ายในแต่ละวัน เธอรู้สึกราวกับวันหนึ่งยาวนานเทียบเท่าหนึ่งสัปดาห์ จู้ฝูก้มมองเสื้อแจ็กเกตชุดทำงานของตัวเอง บนปกเสื้อยังมีรอยเปื้อนสีเทาที่ซักไม่ออกเส้นหนึ่ง ชายแขนเสื้อก็มีด้ายหลุดลุ่ยออกมาแล้ว

เธอสวมมาอย่างตามสบายเช่นนี้ ไม่ได้เปลี่ยนเป็นชุดที่เหมาะสมกว่าเดิม

ช่างเถอะ

เซี่ยงเสี่ยวหยวนรอคอยอยู่ตรงหน้าประตูอย่างร้อนใจตั้งนานแล้ว ยามเห็นจู้ฝูลงจากรถ เธอก็มองด้วยความสงสัยใคร่รู้อยู่สองแวบ สายตาย้ายจากชุดทำงานของจู้ฝูไปยังผมสั้นของเธอ แล้วจึงเก็บกลับคืนอย่างมีมารยาท

“สวัสดี” เซี่ยงเสี่ยวหยวนยื่นมือออกไปก่อน “ฉันคือเซี่ยงเสี่ยวหยวน”

จู้ฝูกุมมือของเธอ “จู้ฝู”

ยามจับมือ จู้ฝูสังเกตเห็นว่าด้านในของนิ้วกลางขวาของเซี่ยงเสี่ยวหยวนมีรอยด้านบาง ๆ ปื้นหนึ่ง นั่นเป็นตำแหน่งที่คนจับพู่กันเป็นเวลานานเท่านั้นถึงจะเสียดสีจนเกิดขึ้น เธอตัดสินความประทับใจแรกต่อคนตรงหน้าอย่างเรียบง่าย นักวิจัย อายุน้อยมาก บนเสื้อกาวน์สีขาวมีตราสัญลักษณ์ของตระกูลเจียง