ตอนที่ 121 ห้วงลึก

ตอนที่ 121 ห้วงลึก

บนถนนขากลับจากระบบระบายน้ำร้าง แสงไฟริมทางวาดเป็นเส้นโค้งสายแล้วสายเล่าบนกระจกหน้าต่างรถ สว่างวาบและมืดสลัวสลับกันไปพาดผ่านใบหน้าของทุกคนในรถ ซากปรักหักพังทั้งสองฟากถนนภายใต้แสงไฟหน้ารถสาดส่องหลงเหลือเพียงโครงร่างสีดำ เส้นเหล็กเส้นโผล่ยื่นออกมาจากก้อนคอนกรีตแตกหัก ราวกับกระดูกที่หักสะบั้น

ไหล่ของเจียงเว่ยหยางจมลึกเข้าไปในพนักพิงเบาะนั่งข้างคนขับ เธอเอียงศีรษะมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องทุ่งรกร้างมาเนิ่นนานกับซากปรักหักพังสลับกันปรากฏ มองไกล ๆ ล้วนเป็นก้อนสีน้ำตาลเทาพร่ามัว มองใกล้ ๆ กลับเต็มไปด้วยรายละเอียดซ้ำซาก ทั้งกำแพงหักพัง เศษอิฐ ป้ายบอกทางและสิ่งปลูกสร้างที่เอียงกระเท่เร่

เธอจ้องมองอยู่หลายนาที เบ้าตาเริ่มเมื่อยล้า อดไม่ได้ที่จะกะพริบตาถี่ ๆ หลายครั้ง

“เสี่ยวลู่ นายขับรถในสภาพถนนแบบนี้จะไม่หลับจริงเหรอ” เธอพึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง ละสายตากลับมาจากนอกหน้าต่างแล้วคลึงหว่างคิ้วเบา ๆ

สองมือของลู่หย่างวางทาบบนพวงมาลัย ความเร็วรถนิ่งสนิทราวกับกำลังร่อนไปข้างหน้าด้วยความเร็วสม่ำเสมอ

เขาเอียงหน้ามองเธอแวบหนึ่ง “สภาพถนนน่าเบื่อจริง ๆ เธอหลับตาพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ประเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้ว”

“เมื่อกี้คุณก็บอกฉันแบบนี้ว่าจะถึงเร็ว ๆ นี้ แต่ตอนนี้นึกว่าผ่านไปสิบปีแล้ว ด้านหน้าพวกเราก็ยังเป็นทิวทัศน์เดิมอยู่เลย” พอเธอบ่นจบ ก็อดไม่ได้ที่จะหาวออกมาอีกครั้ง

ลู่หย่างไม่มีท่าทีรำคาญใจ เอ่ยรับประกันอีกประโยค “เมื่อกี้ผมกะเวลาพลาด คราวนี้ใกล้ถึงจริง ๆ แล้ว”