ตอนที่ 112 เทพเซียน

ตอนที่ 112 เทพเซียน

สีหน้าของจางหย่วนโจวฉายแววลนลานไม่อยากเชื่อ เขาส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง “เป็นไปไม่ได้น่า” แทบจะพึมพำกับตัวเองตามหลังมาอีกประโยค “ใคร ๆ ก็บอกว่าฉันหน้าตาดีมีสง่าราศีเหมือนคุณแม่ทั้งนั้นเลยนี่นา แถมฉันยังเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องขนาดนี้ ต้องมีพันธุกรรมจอหงวนของคุณนายจางชิวอวี่แน่ ๆ”

ถ้วยชาที่จางชิวอวี่ถืออยู่ในมือไหววูบไปนิดหนึ่งในที่สุด ระลอกคลื่นวงเล็ก ๆ แผ่จากขอบถ้วยเข้าสู่ใจกลาง เธอหลุบตาลงถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง

เจียงซู่ยิ่งรู้สึกทั้งฉุนทั้งขำ กล้ามเนื้อตรงมุมปากกระตุกเบา ๆ “น่าเสียดายจริง ๆ”

ความสนใจของจางหย่วนโจวค่อย ๆ เบนจากประเด็นชวนเศร้าในตอนแรกอย่าง [ทำไมถึงปิดบังแค่ฉันคนเดียว] ไปสู่คำถามที่ว่า [ตกลงแล้วฉันเป็นลูกแท้ ๆ หรือเปล่า]

สมองกำลังแล่นฉิวอยู่บนสองเส้นทางที่ขัดแย้งกันอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนมีสองดวงจิตวิญญาณกำลังเปิดโต้วาทีกันอย่างดุเดือดอยู่ในหัว

ความคิดด้านบวกพยายามปลอบประโลมเขา [นายหน้าตาเหมือนแม่ขนาดนั้นต้องเป็นลูกแท้ ๆ อยู่แล้วสิ] ทว่าความคิดด้านลบอีกฝั่งก็สวนกลับมาทันควัน [ถ้าฉันเป็นลูกแท้ ๆ แล้วทำไมเรื่องแบบนี้ถึงไม่ยอมบอกฉัน ไม่เห็นฉันเป็นคนในครอบครัวงั้นเหรอ]

เจียงเว่ยหยางมองท่าทางกระอักกระอ่วนใจของเขา ในที่สุดก็สบโอกาสพูดประโยคที่ถูกขัดไว้เมื่อครู่ให้จบ “พี่ ฉันเองก็คิดไม่ถึงว่าพี่จะทึ่มขนาดนี้ หลายปีมานี้ฉันไม่เคยปิดบังเรื่องที่มีพลังพิเศษเลยนะ... พี่ไม่เคยรู้สึกเลยเหรอว่ามีบางอย่างผิดปกติไปน่ะ”

จางหย่วนโจวนิ่งอึ้งไปทันที