ตอนที่ 113 เปิดใจ

ตอนที่ 113 เปิดใจ

หลังอาหารเย็นสิ้นสุดลง ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท จางชิวอวี่กับเจียงซู่เตรียมตัวไปห้องประชุม จางหย่วนโจวก็ถูกโทรศัพท์สายหนึ่งเรียกตัวไปเช่นกัน ตอนจะไปปากยังบ่นพึมพำว่า “ฉันไม่อยากทำงาน ไม่อยากทำงาน ทำไมถึงมีงานให้ทำเยอะขนาดนี้” เสื้อคลุมยังไม่ทันใส่ให้เรียบร้อยก็รีบร้อนก้าวออกจากประตูไป

เจ้าหน้าที่บริการกำลังเก็บกวาดถ้วยจานที่ระเกะระกะบนโต๊ะอาหาร เสียงกระทบกันของถ้วยชามดังกังวานใส

เจียงเว่ยหยางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้กินรากบัวเชื่อมดอกกุ้ยฮวาคำสุดท้ายจนหมด ลู่หย่างนั่งอยู่ข้างเธอ ตะเกียบวางพาดอยู่บนขอบชามอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

“อิ่มหรือยัง” เธอถามเขา

ลู่หย่างพยักหน้า

“ออกไปเดินเล่นกันไหม” เจียงเว่ยหยางวางชามลง ใช้กระดาษทิชชูเช็ดปาก “กินอิ่มเกินไป กลับไปก็นอนไม่หลับ”

ลู่หย่างพยักหน้าอีกครั้ง ลุกขึ้นยืนตามเธอ แล้วเลื่อนเก้าอี้ของทั้งสองคนกลับเข้าที่เดิม

ยามค่ำคืนของฐานปฏิบัติการตระกูลเจียงเงียบสงบกว่าเขตทหารมาก

ไม่มีเสียงขานคำขวัญจากลานฝึก และไม่มีเสียงฝีเท้าของทีมลาดตระเวนที่ผลัดเวรกันตามจุดต่าง ๆ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านช่องว่างระหว่างตึกดังหวีดหวิวทุ้มต่ำ แสงไฟสลัวจากเสาไฟถนนไหววูบเล็กน้อยในสายลมกลางคืน ทอดเงาของคนทั้งสองให้ทอดยาวออกไป