ตอนที่ 111 ยุทธภัณฑ์

ตอนที่ 111 ยุทธภัณฑ์

จางชิวอวี่กับเจียงซู่เดินอยู่ด้านหน้าสุด ฝีเท้าของทั้งสองคือความเข้าขากันอย่างรู้ใจที่สั่งสมมาหลายสิบปี แท้จริงแล้วจางชิวอวี่เดินค่อนข้างเร็ว ทว่าเจียงซู่กลับรักษาระยะห่างตามหลังเธออยู่เพียงครึ่งก้าวเล็ก ๆ ได้ตลอดเวลา

ยามเจอทางเดินแคบ จางชิวอวี่จะไม่เอี้ยวตัวหลบ เพราะเจียงซู่จะถอยไปอยู่เยื้องด้านหลังอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วสละทางเดินทั้งหมดให้เธอ เธอไม่จำเป็นต้องหันหลังมองหาเขา เพราะเขาจะอยู่ข้างหลังเธอเสมอ บางคราวหลังมือของจางชิวอวี่กระทบถูกข้อมือเสื้อของเจียงซู่ นิ้วมือของเขาก็จะกางออกเล็กน้อยเพื่อรอให้เธอมาจูง แต่หากเธอไม่ได้ตั้งใจจะจับมือ เมื่อเดินพ้นทางช่วงนั้นไป เจียงซู่ก็จะชักมือกลับอย่างเงียบงัน

ตลอดทางทั้งคู่แทบไม่ได้พูดอะไรกันสักคำ แต่ใครเห็นต่างก็รับรู้ได้ ว่านี่ไหนเลยจะเป็นเพียงการเดินธรรมดา หากแต่เป็นความเคยชินชั่วชีวิตที่คอยเป็นหลักพึ่งพิงให้แก่กัน

เจียงเว่ยหยางกับลู่หย่างเดินตามหลังอยู่ ลู่หย่างก้าวเท้าเกร็งแข็งราวกับเพิ่งเคยใส่รองเท้าบูตทหารเดินสวนสนามเป็นครั้งแรก ทุกลมหายใจที่ฝีเท้าแตะลงพื้นล้วนระมัดระวังอย่างยิ่ง คล้ายกับกลัวว่าหากเหยียบกระเบื้องปูพื้นผิดแผ่นแม้แต่ช่องเดียว คนข้างหน้าทั้งสองจะหันขวับกลับมาชูใบแดง ตัดสินให้เขาไม่ผ่านเกณฑ์ทันที

เจียงเว่ยหยางเอียงคอมองเขาอย่างขบขัน ปลายนิ้วสะกิดกลางฝ่ามือของเขา “ทำไมยังเกร็งขนาดนั้นล่ะ เมื่อกี้พ่อฉันคุยอะไรกับนายเหรอ”