กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 99 คลื่นใต้น้ำ
ตอนที่หลินอิ่งมาถึงห้องประชุม ลู่หย่างกำลังดันนมช็อกโกแลตที่เหลืออยู่ไม่กี่อึกไปทางเจียงเว่ยหยาง เธอฟุบอยู่บนโต๊ะดูง่วงงุนเล็กน้อย ส่ายหน้าบอกว่าไม่ดื่มแล้ว ลู่หย่างไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ เขาจัดการดื่มส่วนที่เหลือจนหมดแล้วลุกขึ้นเอาแก้วไปล้างให้สะอาด
ประตูห้องประชุมเปิดกว้างอยู่ แต่หลินอิ่งก็ยังเคาะประตูเบา ๆ เพื่อเตือนให้พวกเขารู้ว่าเธอเข้ามาแล้ว
บานประตูส่งเสียงดังเบา ๆ สองครั้ง ราวกับกำลังเคาะบทเพลงโหมโรงที่ไม่ค่อยเป็นมงคลนักให้แก่บทสนทนาที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เจียงเว่ยหยางเงยหน้ามองหลินอิ่งตามเสียง สายตากวาดจากเงาดำคล้ำใต้ตาสองข้างของอีกฝ่ายไปจนถึงปอยผมหน้าม้าที่หนีบไว้ไม่เรียบร้อยไม่กี่เส้น ในใจก็เดาได้คร่าว ๆ แล้วว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินต่อไปคงไม่ใช่ข่าวดีอะไร
“พี่หลิน สีหน้าพี่แย่กว่าตอนที่ฉันเจอครั้งก่อนอย่างน้อยสามเฉดเลยนะ โรงอาหารของสถาบันวิจัยขาดแคลนเสบียงหรือไง”
หลินอิ่งขำกับมุกตลกฝืดที่โพล่งขึ้นมาของเธอ มุมปากยกยิ้มที่ดูน่าเวทนายิ่งกว่าร้องไห้ “สองวันนี้การนอนหลับของฉันเข้าสู่ยุคข้าวยากหมากแพงโดยสมบูรณ์แล้วล่ะ”
เธอวางแฟ้มเอกสารหนาเตอะในอ้อมแขนลงบนโต๊ะ มุมขอบกระดาษงอนขึ้นเล็กน้อยเพราะยัดจนแน่นเกินไป เธอไม่ได้นั่งลงในทันที แต่ยืนเปิดเล่มบนสุดอยู่ตรงนั้นเพื่อตรวจดูข้อความด้านบน นิ้วมือลูบไปมาตามขอบหน้ากระดาษ ราวกับกำลังลังเลว่าจะใช้เวลาสองสามนาทีถัดจากนี้ลากอารมณ์ดี ๆ ของทั้งสองคนลงสู่ปลักโคลนที่ลึกกว่าเดิมดีหรือไม่