ตอนที่ 97 ใจเต้นระรัว

ตอนที่ 97 ใจเต้นระรัว

ลู่หย่างใช้ความยาวของทุกลมหายใจควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงปฏิกิริยาที่เกินเลยไปกว่านี้ อย่างเช่นพลิกตัวกดเธอไว้ใต้ร่าง อย่างเช่นจูบเธอจนแทบขาดใจ หรืออย่างเช่นทำเรื่องบางอย่างที่ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด เพราะแค่คิดก็คงยากจะรั้งตัวเองไว้ได้อีก

“ไม่จูบก็ช่าง” เจียงเว่ยหยางเปลี่ยนใจทันควัน พลิกตัวหันหลังให้เขา

มือของลู่หย่างวางทาบลงบนเอวของเจียงเว่ยหยางผ่านผ้านวม เขาข่มกลั้นไม่ลงแรง น้ำหนักฝ่ามือเบาราวกับใบไม้ร่วง ทว่าเจียงเว่ยหยางกลับรู้สึกราวกับหนักพันจิน เพราะตำแหน่งฝ่ามือของเขาหยุดอยู่ตรงแนวเอวส่วนที่ไหวต่อสัมผัสที่สุดของเธอพอดี

นิ้วมือของลู่หย่างกระทั่งยังเลื่อนไล้ไปตามแนวเอวของเธอจากด้านหลังมาด้านหน้าอย่างเชื่องช้าเหลือเกิน ทุกครั้งที่นิ้วมือขยับจะลากเป็นรอยย่นจาง ๆ บนผ้านวม รอยย่นเหล่านั้นลามจากข้างเอวไปยังหน้าท้อง ราวกับเกลียวคลื่นที่ซัดเป็นระลอกชั้น แล้วหยุดลงตรงตำแหน่งท้องน้อยของเธอ

เพราะหากล่วงหน้าไปอีกย่อมเป็นเขตต้องห้าม ทว่าตอนนี้เขายังมิได้รับเหรียญตราผ่านทางสำหรับก้าวเข้าสู่เขตต้องห้าม

“ยางยาง” ลู่หย่างเอ่ยเรียกเธอ เสียงแว่วมาจากด้านข้าง ใกล้เสียจนคล้ายแนบชิดกระดูกสันหลังของเธอแล้วเอ่ย ทุกถ้อยคำแฝงการสั่นพ้องในช่องอก ส่งผ่านผ้าปูที่นอนและผ้านวมกระทบลงบนผิวเนื้อ จนคันยุบยิบจนอยากขดตัวให้แน่นยิ่งขึ้น

ทั้งร่างของเธอราวกับกุ้งที่ถูกจับวางลงในผ้านวมผืนหนึ่ง ขดงอตัวอยู่อย่างไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

“ทำอะไร”