ตอนที่ 96 โปรดปราน

ตอนที่ 96 โปรดปราน

ลู่หย่างได้ยินข่าวความตายของตัวเองในโลกอื่น ทว่ากลับไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก ตอนนี้ดูเหมือนจะมีเพียงการช่วยเช็ดผมของเจียงเว่ยหยางให้แห้งเท่านั้นที่เป็นเรื่องใหญ่เพียงหนึ่งเดียวที่สำคัญสำหรับเขา

“คุยกับนายอยู่นะ ซึ้งกินใจอยู่นี่ไง” เจียงเว่ยหยางผลักไหล่เขาเบา ๆ ทีหนึ่ง แรงไม่มากนัก ดูเหมือนแมวที่กำลังใช้อุ้งเท้าเนื้อนุ่มตบตีเจ้านายเสียมากกว่า

“ได้ยินแล้ว ฉันซาบซึ้งใจมาก” ลู่หย่างไม่แม้แต่จะปรายตามอง สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับปอยผมเปียกชื้นตรงหลังใบหูของเธอทั้งหมด เขาใช้ผ้าขนหนูม้วนห่อไว้แล้วบิดเบา ๆ หยดน้ำถูกซับออกไป ปอยผมนั้นจึงตกลงมาแนบอยู่ตรงกระดูกไหปลาร้าของเธออย่างว่าง่าย

“ซาบซึ้งอะไรกัน บอกว่านายเอาแต่คิดอยากตายนะ” เจียงเว่ยหยางเอียงคอมองเขาอย่างพูดไม่ออกอยู่บ้าง การขยับกะทันหันของเธอทำให้ปอยผมนั้นเลื่อนกลับไปหลังใบหูอีกครั้ง ลู่หย่างจึงลูบจัดมันกลับมาด้านหน้าอย่างเงียบเชียบ

“ยังไม่ซาบซึ้งอีกหรืออาจารย์เจียง ยอมฆ่าตัวตายก็ยังไม่ทำร้ายโลกเลยนะ” น้ำเสียงของลู่หย่างราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยเรื่องของคนแปลกหน้า แต่เนื้อหาของคำตอบนี้กลับทำให้เจียงเว่ยหยางชะงักไปเล็กน้อย เขาพูดมีเหตุผลจริง ๆ ในมิติกาลเวลาเหล่านั้น เขาไม่ได้กลายเป็นยุทธภัณฑ์ที่ควบคุมไม่ได้ ไม่ได้ปล่อยให้พลังจิตวิญญาณอันแตกสลายของตัวเองกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้โลกอันง่อนแง่นใบนี้ เขาเพียงแค่ตายไปอย่างเงียบสงบ ราวกับตะเกียงที่มอดดับไปจนหมดสิ้น