ตอนที่ 95 หนุ่มหอยขม

ตอนที่ 95 หนุ่มหอยขม

ตอนที่ลู่หย่างเดินออกมาจากห้องประชุม ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว บนบานกระจกสะท้อนเพียงเงาของเขาคนเดียว กระดุมเสื้อคลุมเครื่องแบบหน่วยยังคงติดจนถึงเม็ดบนสุดเหมือนเคย ในมือไม่ได้ถืออะไรไว้เลย

เพราะเจียงเว่ยหยางเคยบอกว่าไม่ค่อยชอบกลิ่นหมึกพิมพ์บนเอกสาร ช่วงนี้เวลาประชุมเขาจึงจดจำเนื้อหาในเอกสารเอาไว้ และไม่นำกลับมาค่อย ๆ อ่านที่หอพักอีก ในช่วงแรกโจวตู้ยังเคยถามด้วยความสงสัยอยู่หลายครั้งว่าทำไมถึงไม่เอาเอกสารกลับไป ลู่หย่างไม่ได้บอกว่าเป็นเพราะเหตุผลของเจียงเว่ยหยาง เพียงบอกไปว่ากำลังฝึกฝนความทรงจำของตัวเอง

เขาไม่อยากให้ใครมีโอกาสหยิบยกข้อเสียของเจียงเว่ยหยางมาพูดคุยไม่ว่าจะในแง่มุมใด จึงไม่เคยเล่ารายละเอียดการใช้ชีวิตร่วมกันระหว่างสองคนมากจนเกินไปเลย บางครั้งลู่หย่างก็มีความคิดผุดขึ้นมาว่า “ฉันคงจบเห่แล้วจริง ๆ” แต่นั่นไม่ใช่ความสิ้นหวังจริง ๆ ออกจะคล้ายกับความรู้สึกที่ตนเองก็เพลิดเพลินกับการจมดิ่งอยู่ในความสุขนั้นเสียมากกว่า

เพราะเรื่อง “จบเห่แล้ว” นั้นเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงเวลาที่เขาพบว่าตัวเองชอบเจียงเว่ยหยาง และความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดหลังจากนั้นของเขาก็เป็นเพียงการยืนยันความถูกต้องของเงื่อนไขเริ่มต้นนี้เท่านั้น