ตอนที่ 94 คำเชิญ

ตอนที่ 94 คำเชิญ

เจียงเว่ยหยางไม่ได้รีบตอบคำพูดนั้นของจู้ฝู เธอเอนหลังไปเล็กน้อย พนักพิงของม้านั่งยาวแนบชิดกับกระดูกสะบักของเธอ แสงไฟจากโคมไฟถนนทอดเงาของคนทั้งสองออกไปยาวเหยียด จากขาเก้าอี้ทอดยาวไปจนถึงบนผิวถนน

จู้ฝูก็ไม่ได้เร่งเร้าให้เธอรีบตอบสนองเช่นกัน อันที่จริงหล่อนก็คิดไม่ถึงว่าเวลาในการเปิดไพ่สารภาพจะมาถึงอย่างกะทันหันในวันธรรมดา ๆ วันหนึ่งเช่นนี้ มันเหมือนกับพลังของหล่อนที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา ทำให้หล่อนตั้งรับไม่ทันอยู่บ้าง

แต่นี่จะไม่นับว่าเป็นโอกาสอันดีได้อย่างไรกัน

จู้ฝูไม่ได้เอ่ยปากอีก คล้ายกำลังรอให้เจียงเว่ยหยางย่อยคำพูดเหล่านั้นให้หมด และคล้ายกับไม่สนใจความคิดของเธอเลยแม้แต่น้อย

“แล้วยังไงต่อล่ะ” เจียงเว่ยหยางเอ่ยปากขึ้นมา

“แล้วยังไงเหรอ” จู้ฝูเอียงศีรษะมองเธอ

“เธอพูดมาตั้งเยอะขนาดนี้” น้ำเสียงของเจียงเว่ยหยางไม่ต่างไปจากยามปกติเลยสักนิด ไม่เหมือนคนที่เพิ่งได้รับฟังข่าวอันน่าตกตะลึงมาหมาด ๆ เลยแม้แต่น้อย “เธออยากให้ฉันทำอะไรกันแน่ล่ะ”

จู้ฝูวางซองเอกสารในมือไว้ที่ปลายอีกด้านของม้านั่งยาว หันตัวมาเผชิญหน้ากับเจียงเว่ยหยาง หล่อนยกขาข้างหนึ่งขึ้นมากดไว้ใต้หัวเข่า นั่งตะแคงตัวหันมา ท่าทางนี้ทำให้หล่อนดูเหมือนเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งที่ร้อนใจอยากจะคุยเปิดอกกับเพื่อนอย่างจริงจัง

“ฉันอยากให้เธอร่วมมือกับฉัน” จู้ฝูกล่าว