กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 93 ย้อนเวลา
เจียงเว่ยหยางก้มหน้าพินิจเพชรเม็ดใหม่ที่เพิ่งติดบนเล็บมือ สิ่งของชิ้นเล็กนั้นฝังอยู่ในกาวติดเล็บแบบโปร่งใส ส่องประกายวิบวับใต้แสงไฟถนน ยามเธอขยับปลายนิ้ว จุดประกายแสงก็พลันเต้นระริกจากกระดูกไหปลาร้าของจู้ฝูขึ้นไปแตะที่ดวงตาของเธอ
มวลอากาศหยุดชะงักไปชั่วครู่
“เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” จู้ฝูเอียงหน้าหลบแสงดวงนั้นเล็กน้อย
เจียงเว่ยหยางวางมือลง พักไว้บนหัวเข่า
“รู้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะ” น้ำเสียงของเธอฟังสบายอารมณ์คล้ายกำลังคุยกันว่ามื้อค่ำนี้จะกินอะไร “ตอนที่อยู่ในรัง สายตาที่เธอเหลือบมองมาที่ฉัน ฉันก็รู้สึกได้ทันที” เธอเอียงศีรษะมองจู้ฝู “มันเหมือนกับสายตาที่เคยสัมผัสได้ที่รีสอร์ต แล้วก็ตรงทางเดินในสถาบันวิจัยไม่มีผิด”
จู้ฝูจ้องมองเจียงเว่ยหยาง แววตาเป็นประกายไหวระริกเจือความตื่นเต้นละโมบ ราวกับคนที่ร่อนเร่อยู่ในทะเลทรายมาเนิ่นนานจนในที่สุดก็ได้พบแหล่งน้ำ เธอดึงรอยยิ้มออกมา “เธอจับสังเกตได้จริง ๆ ด้วย”
เจียงเว่ยหยางครุ่นคิด “รู้สึกว่าเธอเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไรนี่”
พอได้ยินดังนั้น จู้ฝูก็คล้ายเพิ่งจะนำเรื่องนี้มาขบคิดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
“อาจจะใช่” เธอเอ่ย “หรืออาจเป็นเพราะฉันมั่นใจเกินไป ไม่คิดเลยว่านี่คือพลังพิเศษที่ต้องคอยซ่อนเร้น” รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้นเรื่อย ๆ “แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครจับได้จริง ๆ นั่นแหละ เจียงเว่ยหยาง เธอทำให้ฉันประหลาดใจได้ตลอดเลย”