ตอนที่ 89 เขตโรงเรียน

ตอนที่ 89 เขตโรงเรียน

รองเท้าบูตของลู่หย่างเหยียบลงบนพื้นหินขัดที่แตกร้าว ส่งเสียงดังกึกกักแผ่วเบา ลำแสงของไฟฉายสาดไปถึงสุดทางเดิน วาดเป็นวงกลมสั่นไหวอยู่บนกำแพง ลำแสงหลายสายเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ประตูห้องเรียนทั้งสองฝั่งค่อย ๆ ผุดขึ้นมาจากความมืดทีละบาน ป้ายชื่อชั้นเรียนบนประตูมีตัวอักษรพร่าเลือน ลายเส้นส่วนใหญ่แหว่งวิ่นไปหมดแล้ว สมแล้วที่อาคารซึ่งไร้การบำรุงรักษาจากมนุษย์จะผุพังลงอย่างรวดเร็วเช่นนี้

พลังจิตวิญญาณของเขาคลี่กระจายเป็นวงกว้างไปข้างหน้าราวกับตาข่ายที่ถูกลมพัด ยืดขยายจากปลายทางเดินฝั่งนี้ไปจนถึงอีกฝั่ง ทว่าในกระบวนการใช้ความสามารถคราวนี้ นอกเหนือจากการรับรู้ตำแหน่งการกระจายตัวของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ซึ่งวาดออกมาเป็นแผนผังการกระจายตัวอย่างละเอียดในสมองเหมือนทุกครั้งแล้ว พลังของเขายังจมลึกลงไปในทุกซอกทุกมุม บนกำแพงทุกด้าน จนรับรู้ได้ถึงภาพและเสียง มันคือความทรงจำที่ไร้เจ้านายมาเนิ่นนาน ซึ่งถูกลืมทิ้งไว้ในมุมแห่งนี้ตั้งแต่เสี้ยวพริบตาที่วันสิ้นโลกมาเยือนเมื่อหลายปีก่อน