ตอนที่ 87 ช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อน

ตอนที่ 87 ช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อน

ฤดูร้อนช่วงมัธยมปลายปีนั้นร้อนอย่างไม่มีเหตุผล

พัดลมในห้องเรียนหมุนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด แม้จะเปิดคู่กับเครื่องปรับอากาศ แต่ก็ทำได้เพียงพ่นลมร้อนอบอ้าวออกมาอย่างเปล่าประโยชน์ ความหนาแน่นของคนในห้องเรียนสูงเกินไป ไม่มีไอเย็นลอยออกมาแม้แต่น้อย

เสียงจักจั่นนอกหน้าต่างหนวกหูอย่างยิ่ง ผ้าม่านถูกรูดปิดสนิท แต่ตำแหน่งที่อยู่ใกล้หน้าต่างก็ยังคงถูกแสงแดดแผดเผาจนร้อนจัด ลู่หย่างพลิกตำราบนโต๊ะไปหน้าใหม่ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างฝั่งทางเดิน เขารู้ว่าเจียงเว่ยหยางนั่งอยู่ในห้องเรียนฝั่งตรงข้ามพอดี ทุกครั้งที่เขาเดินผ่านห้องเรียนนั้น สายตาจะหยุดชะงักอยู่ที่ตำแหน่งของเธออย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับโปรแกรมที่แจ้งเตือนข้อผิดพลาดซ้ำ ๆ ในขั้นตอนเดิม เขารู้สาเหตุนั้นอย่างชัดเจน ทว่ากลับไม่รู้ว่าจะแก้ไขมันอย่างไร

บ่ายวันนั้นมีวิชาพละ ตอนที่ลู่หย่างกลับมาจากสนามแล้วเดินผ่านห้องเรียนของเจียงเว่ยหยาง เธอไม่ได้อยู่ที่ที่นั่ง บนโต๊ะกางนิยายไว้เล่มหนึ่ง เธอใช้กล่องดินสอกดทับเอาไว้ แต่หน้ากระดาษก็ยังคงถูกลมพัดพลิกไปด้านหลัง เพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ ได้ยินว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก กำลังแปะสติกเกอร์ลงบนโต๊ะของเจียงเว่ยหยาง เขาชะลอฝีเท้าค่อย ๆ เดินเข้าใกล้หน้าต่างบานนั้น แกล้งทำเป็นกวาดสายตามองไปทางนั้นโดยไม่ตั้งใจ หยุดมองสติกเกอร์รูปแมวน้อยตัวนั้นครู่หนึ่ง แล้วเลื่อนสายตาออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ