ตอนที่ 76 ล้ำค่า

ตอนที่ 76 ล้ำค่า

จางหย่วนโจวมองคนทั้งสองแวบหนึ่ง กระแอมไอออกมาเบา ๆ ขับไล่มวลบรรยากาศที่รู้สึกว่าตนเองช่างส่วนเกินเหลือเกินออกไปจากลำคอ

“พวกนายสองคนก็เสพสุขอยู่บ้านไปเถอะ ฉันจะกลับไปทำงานที่ฐานปฏิบัติการแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนจากโซฟา เตรียมตัวกลับขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนชุดอยู่บ้านออก

เจียงเว่ยหยางโบกไม้โบกมือให้เขาอย่างไม่ใส่ใจนัก “ไปเถอะ ๆ ลำบากแย่เลยนะ”

ลู่หย่างไม่ได้แบ่งความสนใจไปให้จางหย่วนโจวเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจับจ้องแนบแน่นอยู่บนใบหน้าของเจียงเว่ยหยาง เจียงเว่ยหยางยกมือขวาของเขาขึ้นมาโบกไปทางทิศที่จางหย่วนโจวยืนอยู่ มือของลู่หย่างถูกจับแกว่งไปมาสองทีอย่างไม่เต็มใจนัก พอเจียงเว่ยหยางคลายแรงออก เขาก็โอบมือกลับมาไว้ที่ข้างเอวของเธออีกครั้ง

หลังจากเสียงฝีเท้าของจางหย่วนโจวดังห่างหายไปจนสุดโถงทางเดิน คฤหาสน์ตระกูลเจียงก็พลันเงียบสงบลงอย่างกะทันหัน

สรรพเสียงทั้งหมดคล้ายถูกสูบออกไปในพริบตา พ่อบ้านชราเดินออกจากห้องรับแขกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ส่วนท่านน้าก็ไม่ได้อยู่ที่ชั้นหนึ่งแล้ว

สภาพอากาศในวันนี้มีแสงตะวันที่สว่างจ้ากว่าปกติอย่างหาได้ยาก แสงสว่างสาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างบานสูงจรดพื้น ชโลมทั่วทั้งห้องรับแขกจนกลายเป็นดั่งผืนทะเลสาบอันอบอุ่น ฝุ่นละอองขนาดเล็กในอากาศลอยละล่องอย่างเชื่องช้าอยู่ท่ามกลางลำแสง