ตอนที่ 77 มาสาย

ตอนที่ 77 มาสาย

วันรุ่งขึ้นเจียงเว่ยหยางนอนจนตื่นเองตามธรรมชาติ วันนี้เป็นวันฟ้าครึ้ม มองออกไปนอกหน้าต่างดูไม่ออกว่าเป็นเวลากี่โมงแล้ว มีเพียงสีเทาหม่นหมองผืนหนึ่งเท่านั้น

หลินอิ่งนำอุปกรณ์เก็บตัวอย่างติดตัวไปด้วยตอนกลับเมื่อวาน ตอนที่เธอยื่นมือมารับไปจากเจียงเว่ยหยาง นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น ระมัดระวังราวกับกำลังประคองไข่ฟองหนึ่งที่ใกล้จะฟักเป็นตัว เธอบอกว่าจะรีบส่งไปตรวจอย่างละเอียดทันที หากมีผลจะแจ้งให้เจียงเว่ยหยางทราบในเวลาแรกสุด ตอนจากไปฝีเท้าจึงร้อนรนกว่าตอนมามากทีเดียว

คฤหาสน์ตระกูลเจียงในวันนี้เงียบสงบมาก พ่อบ้านชรากำลังจัดเก็บข้าวของเก่า ท่านน้ากำลังใช้เครื่องอบผ้าตากผ้าห่ม ผ้านวมหมุนวนอยู่ในเครื่อง ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นก้อนเมฆฟูนุ่มก้อนหนึ่ง

เจียงเว่ยหยางพลิกตัว ซุกศีรษะเข้าไปในหมอน ผ้าห่มม้วนเป็นก้อนกลมทับอยู่ใต้ร่างของเธอ เธอขี้เกียจดึงออกมา จึงใช้ผ้าห่มครึ่งเตียงนั้นห่อตัวเองจนกลายเป็นโรตีม้วน

วันนี้ไม่จำเป็นต้องให้เธอตื่นเช้า ไม่มีใครต้องการให้เธอปรับเวลาตาม ลู่หย่างอยู่ในห้องของตัวเอง เดิมทีเธอตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตอนเก้าโมง คิดจะรีบไปดูเขาให้เร็วหน่อย แต่พอตื่นขึ้นมาจริง ๆ ก็เอื้อมมือไปควานหานาฬิกาตามสัญชาตญาณ ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงแล้ว

เธอลุกขึ้นนั่ง เปลี่ยนชุดนอนที่ทับจนยับยู่ยี่ ล้างหน้าแปรงฟัน มัดผมลวก ๆ แล้วผลักประตูออกไปทันที