ตอนที่ 74 สุนัขโง่

ตอนที่ 74 สุนัขโง่

เจียงเว่ยหยางจูงมือลู่หย่างก้าวเดินผ่านทางเดินไปทีละก้าว ผลักเปิดประตูห้องตรงสุดทางเดินห้องนั้น

เธอหยิบชุดนอนสะอาดออกมาหนึ่งชุดจากตู้เสื้อผ้า ลู่หย่างเดินตามเธอเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่าง่าย เจียงเว่ยหยางชี้ชุดนอนที่วางอยู่บนอ่างล้างมือให้ลู่หย่างดู แล้วบีบยาสระผมลงบนฝ่ามือเล็กน้อย ยกสองมือที่ถูจนเกิดฟองขึ้นมาตรงหน้าเขา พร้อมทำท่าทางขยี้บนศีรษะเป็นเชิงบอกใบ้

“อันนี้ใช้สระผม แล้วค่อยใช้ครีมอาบน้ำข้าง ๆ อาบน้ำ ล้างให้สะอาด เช็ดตัวให้แห้งแล้วค่อยออกมา ใส่ชุดนอนให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมา” เธอเน้นย้ำประโยคสุดท้าย แล้วผ่อนน้ำเสียงลงถามเขา “ถ้าทำได้ก็พยักหน้า”

ลู่หย่างกะพริบตา พยักหน้าอย่างจริงจัง

เจียงเว่ยหยางถอนหายใจอย่างโล่งอก เธอวางยาสระผมกลับที่เดิม ถอยออกไปนอกห้องน้ำ จังหวะที่ดึงประตูปิดลง ลู่หย่างก็ผลักประตูตามออกมาทันที

เธอจึงได้แต่ดันเขากลับเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง คราวนี้เน้นย้ำกับเขาว่าประตูจะไม่ปิดสนิท จะแง้มช่องว่างไว้ช่องหนึ่ง เธอจะรออยู่ข้างนอก ลู่หย่างถึงยอมให้เธอผละไป

เจียงเว่ยหยางนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง ในห้องน้ำเงียบไปสองสามวินาที ถึงมีเสียงหมุนเปิดก๊อกน้ำดังแว่วมา เสียงน้ำจากแผ่วเบาเปลี่ยนเป็นแรงขึ้น ฝักบัวคงถูกเขาปลดลงมาจากที่แขวน เสียงสายน้ำกระทบกระเบื้องปูพื้น เสียงเขากดแชมพูดังเข้าหูอย่างควบคุมไม่ได้ เธอแตะติ่งหูตัวเองอย่างทำตัวไม่ถูก