ตอนที่ 72 หมาเกเร

ตอนที่ 72 หมาเกเร

ผ่านไปไม่นานจางหย่วนโจวก็กลับมาถึงบ้าน

หลังจากเข้าประตูมา เขาก็ถอดเสื้อตัวนอกพาดไว้บนที่เท้าแขนของโซฟา พิงอยู่ตรงนั้นมองดูเจียงเว่ยหยางพาลู่หย่างเดินวนไปเวียนมาในบ้าน ทั้งสองคนเดินวนในห้องรับแขกไปรอบหนึ่ง แล้วก็วนกลับมาอีก

ลู่หย่างเดินตามหลังเจียงเว่ยหยางอย่างว่าง่าย ตามไม่ถึงกับชิดนัก เจียงเว่ยหยางหยุดเขาก็หยุด เจียงเว่ยหยางเดินเขาก็เดิน ราวกับชิ้นส่วนประกอบที่ไม่สามารถทำงานได้โดยลำพัง ต้องพึ่งพาแกนหลักบางอย่างจึงจะเริ่มทำงานได้

จางหย่วนโจวมองอยู่นาน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวเปิดปากพูดขึ้นมา

“ยางยาง เธอว่า...อย่างลู่หย่างนี่นับว่าเป็นหลายบุคลิกหรือเปล่า” น้ำเสียงของเขาพยายามทำเป็นสบาย ๆ เหมือนกำลังหยั่งเชิง

เจียงเว่ยหยางหยุดเดินแล้ว กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้แกะกล่องขนมที่พ่อบ้านชราเตรียมไว้ล่วงหน้า พอได้ยินคำถามนี้มือก็ไม่ได้ชะงักเลยแม้แต่น้อย แล้วตอบอย่างมั่นใจ “ไม่ใช่”

“นายอาจจะไม่คุ้นเคยกับเขา แต่สภาพนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเขาเหมือนกัน ตอนนี้เขาก็แค่การรับรู้ส่วนที่ค่อนข้างเยือกเย็นกำลังหลับใหลอยู่ บุคลิกไม่ได้สลับ ยังคงเป็นคนเดิม” เธอหมุนเปิดกระปุกถั่วหลายกระปุก กวาดตามองปราดหนึ่งไม่มีของที่ชอบกิน ก็หยิบเนื้อวอลนัตชิ้นหนึ่งยัดเข้าปากลู่หย่างตามใจชอบ “ความทรงจำของเขาจะเชื่อมต่อกัน ไม่ได้ขาดตอนด้วย”