ตอนที่ 71 กลับบ้าน

ตอนที่ 71 กลับบ้าน

คนของคณะวิจัยทยอยเดินออกจากห้องสังเกตการณ์ เสียงฝีเท้าค่อย ๆ แว่วไกลออกไป ชายเสื้อกาวน์สีขาวเลือนหายไปตรงทางเดิน

ภายในห้องกลับคืนสู่ความเงียบสงบ

ศีรษะของลู่หย่างยังคงพิงซบอยู่ตรงซอกคอของเธอแผ่วเบา ผ่อนคลายราวกับมอบความไว้วางใจให้หมดทั้งกายและใจ พลังจิตวิญญาณของเขาโอบล้อมรอบตัวเธอไว้อย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย พยายามจะย้อมตราประทับที่เป็นของเขาลงไปบนทุกชุ่นแห่งการรับรู้ของเธอ

เจียงเว่ยหยางยื่นมือไปลูบท้ายทอยของเขา เส้นผมหนานุ่มลอดผ่านร่องนิ้ว คลอเคลียฝ่ามือของเธออย่างนุ่มนวล ลมหายใจอันหนักหน่วงของเขารินรดอยู่ตรงกระดูกไหปลาร้า เผยให้เห็นความผูกพันยึดติดที่ทั้งอ่อนโยนและดื้อดึง

“เสี่ยวลู่ติดคนขนาดนี้เลย” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและผ่อนคลาย คล้ายกำลังปลอบหมาตัวใหญ่ที่เพิ่งมาถึงบ้านใหม่แล้วยังไม่ค่อยกล้าขยับตัว

เมิ่งเซียวที่ยืนอยู่ข้างโซฟามองดูภาพนี้ กล้ามเนื้อทั่วทั้งใบหน้ากำลังพยายามย่อยภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าอย่างสุดกำลัง แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าหัวหน้าหน่วยชอบคุณหนูเจียงมากแค่ไหน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นลู่หย่างในสภาวะเช่นนี้

ราวกับจู่ ๆ ก็ค้นพบว่าไอดอลของตัวเองมีบุคลิกส่วนตัวอีกแบบหนึ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน

ไม่ใช่ว่าไม่ดี และไม่ได้เกลียด เพียงแต่มันน่าตกใจจริง ๆ เกินไปหน่อย

น้ำเสียงของเขาราวกับหลุดออกมาจากความฝัน “เว่ยหยาง เว่ยหยาง หะ...หะ...หัวหน้าหน่วย นี่ นี่เป็นอะไรไปน่ะ”