ตอนที่ 70 ลูกสุนัขกลับคืนสู่ลานแสดง

ตอนที่ 70 ลูกสุนัขกลับคืนสู่ลานแสดง

การเคลื่อนย้ายในช่วงบ่ายดำเนินไปอย่างเงียบสงบ

ตอนที่ลู่หย่างถูกเข็นออกมาจากห้องผู้ป่วยของฐานปฏิบัติการเขตทหาร บนร่างของเขาเปลี่ยนเป็นชุดผู้ป่วยที่สะอาดเรียบร้อยแล้ว คอเสื้อผ้าฝ้ายเปิดอ้าอย่างหลวมโพรก เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวซีดท่อนหนึ่ง บาดแผลบนร่างกายเขาได้รับการทำความสะอาดแล้ว รอยขีดข่วนที่ค่อนข้างลึกหลายรอยก็ถูกปิดทับด้วยแผ่นปิดแผล

เส้นผมยังคงเปียกชื้นอยู่บ้าง เหล่าเว่ยใช้ผ้าขนหนูเปียกช่วยเช็ดให้เขารอบหนึ่งอย่างละเอียดก่อนที่เขาจะถูกยกขึ้นเปลหาม เลือดและฝุ่นถูกเช็ดออกไปหมดแล้ว แต่โคนผมยังชื้นอยู่ ปรกตกลงมาตรงหน้าผาก

หากไม่ใช่เพราะเขาหลับตาแน่นสนิท ก็แทบจะเหมือนกับทุกครั้งที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จแล้วยังไม่ทันได้เป่าผมให้แห้งไม่มีผิด

เปลหามถูกยกเข้าไปในรถ เมิ่งเซียวเขย่งปลายเท้ามองอยู่นอกหน้าต่างรถ เขาเบะปาก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง โจวตู้เดินมาจากด้านหลัง ยื่นมือไปตบเบา ๆ ที่ด้านหลังศีรษะของเขา

“พี่โจว พี่โจว หัวหน้าหน่วยเขา—”

“หุบปาก ตามรถไป” โจวตู้ไม่อยากได้ยินคำพูดอัปมงคลใด ๆ ทั้งสิ้น

เมิ่งเซียวหุบปากลง แล้วตามไปอย่างว่าง่าย

ยานพาหนะแล่นจากฐานปฏิบัติการเขตทหารมุ่งหน้าไปยังสถาบันวิจัย ระยะทางไม่นับว่าไกลนัก ผ่านด่านตรวจไม่กี่ด่าน และแล่นผ่านถนนภายในที่สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้แห้งเหี่ยวก็ถึงแล้ว