กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 5 เงยหน้ามอง
รถแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าในวันสิ้นโลกเป็นสีเทาหม่นอยู่เสมอ ราวกับผ้าขี้ริ้วที่ผ่านการซักมานับครั้งไม่ถ้วน
ตอนที่เจียงเว่ยหยางลงจากรถ พ่อบ้านชราก็มายืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
“คุณหนูกลับมาแล้ว” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตากลับกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อยืนยันว่าเธอปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน
เจียงเว่ยหยางถอดเสื้อโค้ตส่งให้เขา เปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะพื้นนุ่มตรงโถงทางเข้า แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
“คุณหนูทานอะไรมารึยัง”
“ยังเลย ที่นั่นของพวกเขามีแต่บิสกิตอัดแท่ง” เจียงเว่ยหยางเดินตรงไปยังห้องรับแขก เสียงของเธอดังแว่วมาจากทางเดิน “ฉันอยากกินอันนั้น บะหมี่ซุปไก่คราวก่อนน่ะ”
“เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” พ่อบ้านชราเดินตามหลังเธอไปแขวนเสื้อโค้ตให้เข้าที่ แล้วยังไปรินน้ำอุ่นหนึ่งแก้วยื่นส่งมาให้ “คุณหนู ทางด้านนั้น... เป็นอย่างไรบ้าง”
เจียงเว่ยหยางรับแก้วน้ำมาแล้วขดตัวลงบนโซฟา ชักเท้าขึ้นมา เปลวไฟในเตาผิงยังคงลุกโชน ตอนที่เธอออกไปข้างนอกพ่อบ้านได้เติมฟืนไว้ ทำให้ห้องรับแขกทั้งห้องอบอุ่นสบาย
“จะพูดยังไงดีล่ะ” เธอถือแก้วน้ำพลางครุ่นคิด “น่าสนใจมากเลยทีเดียว”