กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
ตอนที่ 4 เจ้านาย
เธอชักมือกลับ การกระทำเฉียบขาดคล่องแคล่ว
ราวกับลูบคลำแมวหรือสุนัขแปลกหน้าที่เดินเข้ามาหาข้างทางเสร็จแล้ว รู้สึกว่าพอสมควรแล้ว ก็ชักมือกลับมาตามธรรมชาติ
หน้าต่างบานเล็กยังคงเปิดอยู่ อากาศเย็นยะเยือกในห้องสังเกตการณ์ยังคงทะลักออกสู่ภายนอกอย่างต่อเนื่อง ศีรษะของลู่หย่างยังคงเอียงเล็กน้อย คงไว้ซึ่งองศาที่เพิ่งคลอเคลียฝ่ามือของเธอ บนแกนโลหะของครอบปากกันกัด คล้ายกับมีไออุ่นจากฝ่ามือของเธอติดอยู่จาง ๆ
แต่มือของเธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
ตาของเขากะพริบลงหนึ่งครั้ง ในดวงตาคู่นั้นที่ไม่เหมือนมนุษย์ มีอารมณ์สับสนงุนงงไหวระริกอยู่