เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลังจากที่จ้าวหลงฉี่จากหมู่บ้านหมาป่าขาวไปแล้ว ในใจของฟู่ชิงฮวนพลันบังเกิดความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะอธิบายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
กาลก่อนนางเคยเปี่ยมไปด้วยความหวังว่าจะได้แต่งงานกับบุรุษที่ดี ภายหน้าจะได้อยู่ปรนนิบัติสามีสั่งสอนบุตรอยู่ในเรือน และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมั่นคง
ทว่านับตั้งแต่ไปยังเมืองหลวง การต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมซ้ำซ้อนอย่างต่อเนื่อง ก็ทำให้นางตระหนักรู้ถึงความเป็นจริงอย่างถ่องแท้
นางไร้ญาติขาดมิตร ย่อมไม่อาจหลอมรวมเข้ากับแวดวงชนชั้นสูงอันจอมปลอมและหรูหราของเมืองหลวงได้อย่างสิ้นเชิง
ยามนี้พำนักอยู่ในหมู่บ้านหมาป่าขาว ตะวันขึ้นก็ออกทำงาน ตะวันตกดินก็พักผ่อน ทุกเมื่อเชื่อวันมีหมาป่าขาวอยู่เป็นเพื่อน ข้างกายยังมีพี่สาวและพี่เขยให้พึ่งพาอาศัย วันคืนดำเนินไปอย่างมั่นคงสงบสุข เดิมทีควรจะเป็นความสุขอันเปี่ยมล้น
แต่นางกลับตัดใจอาลัยอาวรณ์พี่ใหญ่จ้าวผู้ที่มาและไปอย่างเร่งรีบผู้นั้นไม่ได้เสียอย่างนั้น