เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเยวี่ยฮวาพาหญิงรับใช้และหญิงชรารับใช้ ยกข้าวโพดนึ่งสุกมาเต็มกะละมังหนึ่งใบ
นางแย้มยิ้มทั้งดวงตาและคิ้ว เอ่ยปากกล่าวว่า “ข้าวโพดคลายร้อนไปมากแล้ว กำลังกินได้พอดี
ท่านอ๋องพาองค์ชายมาแล้ว ทุกคนรีบชิมตอนยังอุ่นเถิด ข้าวโพดรุ่นนี้ในคฤหาสน์ไร่นา เกรงว่าจะเป็นรุ่นสุดท้ายของปีนี้แล้ว”
ขณะพูด นางก็ใคร่ครวญอยู่ในใจ
ไม่รู้ว่าฟู่ชิงฮวนได้เก็บข้าวโพดไว้ให้ตนเองบ้างหรือไม่ คราวนี้นางนำกลับมาจากหมู่บ้านหมาป่าขาวไม่น้อย ผลผลิตทั้งหมดปลูกเพียงสามแปลงเท่านั้น
อาหารหายากเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่านางจะตัดใจกินเองลงหรือไม่
เสิ่นเยวี่ยฮวาเปลี่ยนความคิดพลันนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงเอ่ยกับเสิ่นรั่วซีที่อยู่ข้างกาย
“ชิงฮวนเพิ่งให้คนมาส่งข่าว อยากให้ข้าหรือเจ้าไปที่หมู่บ้านหมาป่าขาวสักเที่ยว