เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จ้าวฉิงนั่งอยู่ร่วมโต๊ะ มองดูพ่อตาและพี่ชายภรรยาที่สีหน้าตกตะลึงราวกับถูกอัสนีบาตฟาดใส่ จึงยิ้มเจื่อนอย่างเก้อเขินเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากอย่างเปิดเผย
“หมอหลวงเสิ่น คุณชายใหญ่เสิ่น พวกท่านมิต้องตกใจไป ก่อนหน้านี้เปิ่นหวังอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลเสิ่น ได้อยู่เคียงข้างฮูหยินด้วยสถานะคนงานประจำและผู้ดูแลกิจการจริง ๆ
ข้ากับเยวี่ยฮวาอยู่ร่วมกันเช้าค่ำจนก่อเกิดความรู้สึกผูกพัน ครานี้ฮูหยินบริจาคเสบียงธัญพืช 1,000,000 มีความชอบต่อราชสำนัก เปิ่นหวังจึงเข้าวังไปทูลขอราชโองการพระราชทานสมรสจากฝ่าบาทมาเนิ่นนานแล้ว”
“ราชโองการพระราชทานสมรสอีกไม่กี่วันก็คงจะลงมา ตอนนี้ข้าเพียงอยากอยู่เป็นเพื่อนฮูหยินกับลูกให้ดี สร้างความสนิทสนมผูกพันกันให้มากขึ้น มิเช่นนั้นเมื่อถึงวันพิธีอภิเษกสมรส เจ้ากับข้าสองคนจะห่างเหินกันเกินไป”
สิ้นเสียงลง แก้มของเสิ่นเยวี่ยฮวาก็แดงระเรื่อขึ้นมาในทันใด
นางถลึงตาใส่บุรุษตรงหน้า ในแววตาเปี่ยมด้วยความขุ่นเคือง นึกอยากจะถลึงตาตวัดค้อนใส่เขาตรงนั้นเสียจริง ๆ
คนผู้นี้ช่างหน้าด้านยิ่งนัก! ปิดบังสถานะหลอกลวงนางมาตั้งนาน บัดนี้กลับพูดจาได้เป็นคุ้งเป็นแควมีเหตุผลถึงเพียงนี้!