ตอนที่ 15 เหตุใดเจ้าจึงจงใจหลบหน้าข้าเสมอ?

เสิ่นรั่วซีประคองกระบือกลับมายังเรือนของตนเอง เพิ่งจะก้าวพ้นประตูก็เห็นเสิ่นเยวี่ยฮวาผู้เป็นท่านแม่นั่งเหม่อลอยอยู่ภายในห้อง

นางสาวเท้าวิ่งรุดไปข้างหน้า ประคองกระบือพลางแย้มยิ้มจนดวงตาโค้งหยี “ท่านแม่ พวกเรามากินกระบือด้วยกันเถิด

เมื่อครู่ข้ากับลุงจ้าวต้าได้กินไปบ้างแล้วในศาลาพักร้อน ส่วนเหล่านี้ข้าตั้งใจนำกลับมาให้ท่านโดยเฉพาะ”

สิ้นเสียงพูด สายตาของนางพลันชะงัก รีบเอ่ยถามขึ้นทันที “ท่านแม่ ท่านได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า บนลำคอเหตุใดจึงมีรอยเช่นนี้ นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เสิ่นเยวี่ยฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป ยกมือขึ้นลูบลำคอตนเองแล้วรีบอธิบายอย่างลนลาน “ไม่มีเรื่องอันใดร้ายแรงหรอก เมื่อคืนบาดแผลเก่าของลุงจ้าวต้ากำเริบ ข้ากับแม่เฒ่าหกมัวแต่วุ่นวายดูแลเขา ทุกคนต่างรีบร้อนสับสน จึงเผลอไปกระทบกระทั่งเข้าโดยไม่ระวัง ไม่นับว่าเป็นบาดเจ็บดอก”