ตอนที่ 14 ยังยี่สิบเก้าอีกหรือ? เจ้าไม่บอกว่าตัวเองสิบแปดหรือ?

เสิ่นรั่วซีไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าท่านแม่ของนางมีความข้องเกี่ยวอะไรกันกับจ้าวฉิง ด้วยความไร้เดียงสานางจึงเพียงชื่นชอบลุงใหญ่ผู้สูงใหญ่กำยำผู้นี้เป็นยิ่งนัก!

ยามนี้นางเฝ้าคำนึงถึงเรื่องเดียวเท่านั้น ทุกคราหลังฝนตกหนัก ในดงหญ้าจะมีแมลงกระทิงน้ำผุดขึ้นมามากมาย เก็บกลับไปคั่วไฟแรงจะอร่อยเป็นพิเศษ เมื่อก่อนนางเคยได้กินครั้งหนึ่ง กระทั่งบัดนี้ยังคงจำรสชาตินั้นได้มิลืมเลือน

เสิ่นรั่วซีจูงจ้าวฉิง นั่งยอง ๆ อยู่ข้างพงหญ้าริมทางเก็บแมลงกระทิงน้ำ ปากก็พร่ำพูดไม่หยุด บอกว่าประเดี๋ยวคั่วออกมาแล้วจะหอมหวลเพียงใด พูดพลางสีหน้าก็เปี่ยมล้นด้วยความหวัง

จ้าวฉิงมองดูก้อนแป้งตัวน้อยตรงหน้า หัวใจอ่อนยวบจนถึงที่สุด เขารู้สึกว่าตนเองอายุมากแล้ว กลับยิ่งชื่นชอบเด็กเล็ก จึงเอ่ยถามอย่างไม่เจาะจง “เมื่อก่อนท่านแม่ของเจ้าทำอะไรกันในเมืองหลวงรึ? นางกับบิดาผู้ให้กำเนิดของเจ้า เมื่อก่อนมีความรู้สึกที่ดีต่อกันหรือไม่?”