กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 สองคนสำนักตะวันตกมาก็ทนไม่ไหว!
หน้าตำหนักจื่อเซียว ความตายอันเงียบสงบยังคงอยู่ดังเดิม
สามพันแขกโลกีย์ยืนแข็งทื่อราวป่า กลิ่นอายประสานกันเป็นใย แต่ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวออกไปก่อนแม้แต่ก้าวเดียว
ไตรวิสุทธิ์ยืนนิ่งดั่งต้นสน เหล่าจื่อแววตาลึกซึ้ง หยวนสื่อสีหน้าเย็นชา ทงเทียนมือกุมกระบี่ไม่เอ่ยวาจา
ณ ข้างกายพวกเขา ร่างในชุดคลุมสีหมึกนั้นยังคงหลับตานิ่ง ราวกับกลายเป็นก้อนหินดื้อด้านกลางสายธารกาลเวลา ไม่เคลื่อนไหวมาตลอดหมื่นยุค
รอบกายตี้จวิ้น อัคคีแท้สุริยันสว่างวาบแล้วดับลงไม่แน่นอน เหนือศีรษะตงหวงไท่อี เงามายาระฆังฟ้าบุพกาลสั่นสะเทือนเล็กน้อย บนตัวระฆังมีดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวลอยจมปรากฏราง ๆ แต่ไม่เคยส่งเสียงดังขึ้นเลย