เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 124 มองเดียว ระฆังฟ้าบุพกาลถูกทำลาย???
“หึ!”
เสียงแค่นหึหนึ่งครั้งดั่งอัสนีผ่าลงกลางลานกว้างอันเงียบสงัดจนแตกกระจาย!
ผู้คนทั้งมวลหันไปพร้อมกัน
เห็นเพียงอัคคีแท้สุริยันรอบกายตี้จวิ้นพลุ่งโหมขึ้นดังสนั่น สุกสว่างดั่งมหาสุริยันพาดผ่านนภา กลิ่นอายอันร้อนระอุแผ่กวาดออกไป เผากระแสปราณฟ้าบุพกาลรอบข้างจนเกิดระลอกคลื่นถี่ละเอียด!
แววตาของเขาเฉียบดั่งสายฟ้า กวาดผ่านร่างในชุดคลุมสีหมึกนั้น แล้วกวาดผ่านไตรวิสุทธิ์ที่ยืนนิ่งอยู่ ในที่สุดก็หยุดลงบนเบาะรองนั่งภายในประตูตำหนัก
ในดวงตา ความโลภและความเด็ดเดี่ยวไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป!
“วาสนาอยู่เบื้องหน้า เหตุใดต้องถอยหนี?!”
เสียงของตี้จวิ้นกังวานหนักแน่น แฝงไว้ด้วยความกร้าวและบารมีอันเป็นเอกลักษณ์ของเทพดาวพระอาทิตย์:
“พวกเราผู้บำเพ็ญเพียร ถึงคราวต้องแย่งก็ต้องแย่ง ถึงคราวต้องชิงก็ต้องชิง!”