เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 สามพันแขกจื่อเซียวไม่กล้าเข้า!
ประตูตำหนักจื่อเซียวค่อย ๆ เปิดออกสู่ด้านในอย่างเชื่องช้า
สายตาของทุกผู้คนจับจ้องเขม็งไปยังช่องประตูที่ค่อย ๆ กว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ภาพภายในประตูยังไม่อาจมองเห็น มีเพียงกลิ่นอายมรรคที่กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งขึ้น ราวกับกระแสน้ำขึ้นที่ไร้รูปร่าง ซัดกระหน่ำดวงจิตวิญญาณของทุกสรรพชีวิตที่อยู่ ณ ที่นั้นเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
ในที่สุด
ประตูตำหนักก็เปิดออกจนสุด
ภายในประตูมิใช่หมู่โถงที่วิจิตรตระการตาดั่งในความคิด หากกลับเรียบง่ายยิ่งนัก
ปราณม่วงพร่ามัวแผ่เต็มสายตา ในส่วนลึกของปราณม่วงนั้นแลเห็นราง ๆ ซึ่งแท่นสูงแห่งหนึ่ง บนแท่นว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงเบาะรองนั่งหกใบที่เปล่งประกายนวลอบอุ่นเรียงรายอยู่อย่างเงียบ ๆ ล้อมแท่นสูงนั้นเป็นครึ่งวงกลม
เบาะรองนั่งแต่ละใบมีสีต่างกัน หนึ่งม่วง หนึ่งแดง หนึ่งทอง หนึ่งเขียว หนึ่งขาว หนึ่งดำ ต่างหลั่งไหลกลิ่นอายมหามรรคที่แตกต่างกัน ราวกับสอดรับกับกฎเกณฑ์รากฐานบางประการในฟ้าดิน
“เบาะรองนั่งหกใบ...”