เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 ไตรวิสุทธิ์อึ้ง คนผู้นี้เป็นใคร
ร่างของขงเซวียนปรากฏขึ้นอย่างไร้เสียงไร้ร่องรอย ณ นอกชั้นฟ้าสามสิบสามชั้น
ที่นี่กว้างใหญ่เวิ้งว้างและไพศาลกว่ายุคหลังมาก
กระแสปราณฟ้าบุพกาลหมุนวนช้า ๆ ราวกับทางช้างเผือก เศษซากดวงดาวแตกสลายนับไม่ถ้วนลอยอยู่ภายใน แผ่กลิ่นอายโบราณที่หลงเหลือจากคราแรกเบิกฟ้าแยกปฐพี
และ ณ ส่วนลึกที่สุดของกระแสปราณฟ้าบุพกาล
หมู่ตำหนักหนึ่งที่ทั้งองค์อบอวลด้วยปราณม่วง โบราณเรียบง่ายและยิ่งใหญ่ กำลังลอยนิ่งอยู่
ตำหนักจื่อเซียว
ประตูตำหนักปิดสนิท กลิ่นอายมรรคเงียบสงัด
ไม่มีแรงกดดันอันสง่างามจนน่าอึดอัดเหมือนในยุคหลัง กลับแผ่กลิ่นอายแห่ง “มรรค” ที่เพิ่งถือกำเนิดและยังไม่สมบูรณ์เป็นรูปเป็นร่างออกมา
ลานหน้าตำหนักว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงกระแสปราณฟ้าบุพกาลอันไร้ที่สิ้นสุดไหลเอื่อย ราวกับลานมรรคดึกดำบรรพ์ที่ยังไม่เคยมีผู้ย่างกราย