บทที่ 30 ศาลทหาร

หลังจากจัดการคนทั้งสองเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็รีบค้นทรัพย์สินบนตัวพวกเขา จากนั้นอาศัยความมืดของค่ำคืนลอบกลับไปยังจุดพักพิงอย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งกลับถึงที่พัก พวกเขาก็ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีคนติดตามอยู่ด้านหลัง

ครู่ต่อมา ลู่เหว่ยซึ่งซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ มาตลอดก็ปรากฏตัวขึ้น เขากดโทรศัพท์หาฮั่วสือเยี่ยน

“ครับ นายน้อย เจอพวกเขาแล้วครับ”

“อืม”

เมื่อได้ยินเสียงทางปลายสายดูเหมือนจะค่อนข้างวุ่นวาย ลู่เหว่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม

“ตอนนี้ต้องจับพวกเขาไหมครับ?”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจอย่างจนปัญญาของฮั่วสือเยี่ยนดังขึ้น

“ไม่ต้องจับ ปล่อยไปก่อน”

“ครับ!”