บทที่ 31 แสงรุ่งอรุณมาเยือน ส่องสว่างทั่วสรรพชีวิต

เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ย่อมหนีไม่พ้นการถูกพวกผู้อาวุโสของตระกูลฮั่วซักถาม

เขาจึงตัดสินใจไม่กลับตระกูลฮั่ว แต่ไปหาโรงแรมสักแห่งเพื่อพักแทน และแช่น้ำอย่างสบายใจอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นรอยฟันหลายรอยบนหัวไหล่ มุมปากของเขาก็อดยกยิ้มไม่ได้

“เจ้าแมวน้อยชอบข่วนจริง ๆ…”

ไม่เพียงแต่ชอบข่วน ยังไม่เชื่อฟังอีกต่างหาก

ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างอ่างอาบน้ำก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรว่า “ฮั่วเจิ้นหัว”

ฮั่วสือเยี่ยนทำเหมือนไม่เห็น เขาพิงตัวอยู่กับอ่างอาบน้ำเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้า เพียงแต่ว่าโทรศัพท์กลับดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่คิดจะปล่อยให้เขาได้พักอย่างสงบเลย

เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะรับสาย

“ครับ?”

เสียงทุ้มเย็นสายหนึ่งดังมาจากปลายสาย ราวกับกำลังสะกดกลั้นความโกรธเอาไว้