บทที่ 27 โดนแกถอนจนหมดแล้ว!

ซูหลีหยางทิ้งให้ชายเบต้าคนนั้นยืนตัวแข็งเป็นหินอยู่ที่เดิม ก่อนสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ แล้ววิ่งออกจากโรงอาบน้ำ ตามฉืออิ่งและเสิ่นเฉินซู่ออกไป

พอออกมา ก็เห็นทั้งสองคนกำลังกลั้นหัวเราะอยู่

“หัวเราะอะไรกัน! นี่ฉันมีมารยาทนะ เข้าใจไหม?!”

ฉืออิ่งทำหน้าล้อเลียน

“สมกับเป็นนายจริง ๆ”

ซูหลีหยางเป็นคนตรงไปตรงมาเสมอมา แต่ก่อนเรื่องรสนิยมของเขาก็ไม่เคยปิดบัง คนรอบข้างทั้งญาติและเพื่อนต่างก็รู้กันดี

แต่กลับไม่มีใครเอารสนิยมของเขามาใช้เป็นเหตุผลในการเลือกปฏิบัติหรือเกลียดเขา

บางทีอาจเป็นเพราะนิสัยร่าเริงของเขา ทำให้คนอื่นมองข้ามความแตกต่างของเขาไป

ซูหลีหยางสูดกลิ่นเสื้อผ้าบนตัวของตัวเอง ซึ่งยังคงส่งกลิ่นเปรี้ยวเหม็นออกมา เขาย่นจมูกอย่างรังเกียจ

“อาบน้ำวันนี้ก็เท่ากับอาบฟรีเลย…”